BLM in ST Augustine

Al vroeg, als het nog niet zo heet is, zijn we met een Uber naar de supermarkt. Als we de groente-afdeling oplopen horen we Mariska Veres uit de luidsprekers.  Ik hoor: you have got it, yeah baby you have got it.

En zo is het, Rommy heeft al dagen 38 graden en ik ben constant buiten adem. We eten nauwelijks  en zijn nu na het boodschappen doen heel erg moe. Ik slaap heel weinig door de ademnood, alleen rechtop en buiten in de kuip kom ik de nacht door. Vandaag beginnen we allebei droog te hoesten.

Maar in de wind en in de schaduw zitten we lekker te lezen en Amerikaans nieuws te kijken. We hebben proviand voor 5 dagen en liggen aan een mooring met uitzicht op St Augustine.

Laten testen?  De drive-through testposten zijn door Trump opgeheven en voor een non-resident is het een lange en dure weg een test te krijgen. We kijken het aan. De counties hebben nu zelf drive-through posten: wachttijd 6 uur en we hebben niet eens een auto. Tussen de auto’s meelopen? 6 uur? Ik ben eens een keer bij een pharmacy met de autorij meegelopen, dat was gevaarlijk en heet.

De volgende dag heeft ze 38,8. We beginnen ons zorgen te maken. En een dag later gewoon 36, 4. We blijven er op letten, koortsvrij is belangrijk.

En ook de volgende dag 37. Het gaat de goede kant op.

De Uberchauffeur terug had een grootmoeder, die 30 jaar op een  zeilboot leefde. Een 62 voeter. Ze was fotomodel en was één keer centerfold in Playboy, daar kon ze het jacht van kopen. Ze is overleden, de chauffeur heeft de boot geerfd, maar hij is geen bootmens. De 62-voeter staat nu te koop in Fort Lauderdale.

We berichten toch maar onze onze gezondheid op de familie app. Nu worden we dagelijks gevolgd. Ook via FB hebben vrienden er weet van. Een vriend van Ken uit Canada woont hier en die vriend wil alles voor ons doen. Net zo als een vriend van Sabrina uit Kansas. Woont ook hier en zit aan de telefoon. Dat alles maakt een heel verschil. We kennen Ken en Sabrina van de Colombia- Panama-Honduras rally.

Gisteren zijn er in Florida 45000 gevallen bijgekomen. Alleen Trump en Pence zien dat anders, er wordt teveel getest zeggen die. Gelukkig staan ze in alle Swing States met meer dan 10% achter.

Het 's nachts buiten slapen heeft een aantal genoegens. Natuurlijk de frisse lucht, daar gaat het om. Maar de geweldigde sterren hemel en het geluid van de dolfjnen zijn ook genoegens. En hier hoor je ineens zwaar getoeter van goederenlocomotieven dichterbij komen. Na 10 minuten is het erg hard en met het gedreun van goederen wagons. Het getoeter verdwijnt en het gedreun van de trein neemt toe. Wel 20 minuten. Ondertiussen zijn de locomotieven in het volgende stadje aan het toeteren. Dan neemt ineens het gedreun af.  Dat gebeurd 4  ä 5 keer per nacht, soms van 2 kanten tegelijk. Het gaat door tot aan Miami. En er is vuurwerk. Tenminste als je vuurfonteinen in de lucht ziet, anders zijn het schietpartijen. Een Amerikaan hoort zo het verschil.


Morgen rustig een stukje naar het Noorden. 

Nog even foto’s genomen bij het oude monument voor de soldaten van de Confderatie, het is met een hek afgezet en iedereen is verontwaardihgd dat een zwarte kerk gevraagd heeft het monument weg te halen. Traditie, geschiedenis, geen woord over de slavernij. Een beetje de Zwarte Piet discussie, alleend is dit natuurlijk ernstiger. Heritage, my ass.

De tekst van Venus ging een beetje anders: Godness on a mountaintop, she has got it, yaey she has got it. Maar evenzogoed vervulde het mij met trots.

Langs Trump naar St Augustine

De covid19 maatregelen In Apalachicola waren ons soms niet duidelijk. We vroegen die dingen aan mensen en als die het ook niet wisten, zeiden we: we gaan wel even naar het politiebureau... en dat werd ons keer op keer sterk afgeraden. Dont go there, you will get in trouble. Stay away from them. Als we al eens een praatje proberen met politieagenten en ik mijn standaard I worked for the policeforce in Rotterdam te berde breng, ontmoeten we alleen maar ijzige blikken, terwijl datzelfde in de Cariben altijd een succes was (hai brother). Nu we dagelijks de beelden zien van het politieoptreden, begrijpen we het beter. Het is geen politie in onze zin, het zijn soldaten in bezet gebied. Serve and protect, my ass.

Of President Biden gaat er structureel iets aan doen, of we krijgen hier een fascistisch land onder Trump. Op 3 nov zullen we het meemaken. We volgen het op de voet. Elke keer overtreft de BunkerBoy zichzelf in domheid, gewetenloosheid of smakeloosheid. En elke keer blijft zijn aanhang op 46%, hoewel het nu lichteliijk daalt.


We vragen ons af hoe het in Nederland leeft. Femke kreeg een paar demonstranten teveel  en wist niet wat te doen, behalve anderen de schuld te geven. Abu kreeg er ook teveel en brak de demonstratie af.  Zoek het verschil.


We ankeren bij Billy Point met uitzicht op de skyline van Miami. Harde wind en regenbuien. De volgende dag motorboten met muziek en jetskis. Er vaart een politiebootje om het scheuren tussen de boten tegen te gaan. Tegen de avond tel ik 64 boten. De duurste van 4 verdiepingen heeft de goedkoopste vlag (BVI). 

Misschien zien ze onze vlag ook wel voor een goedkope aan. Niemand kent hier de Nederlandse vlag. Wel was er eens een drijvende professor, die ons opriep met: Je vous passe a droit. Ik heb in soortgelijk Frans geantwoord. Hij zat er immers dichtbij en we zijn hier niet om de algemene ontwikkeling van de Amerikanen te vergroten.

In kroegen altijd goede zangers, zoals in de bier/wijn bar van Stuart. Een paar Belgische biern en de wijnflessen staan omgekeerd langs de muur. Je steekt een kaartje in een gleuf en tapt jezelf een glas wijn. Vouvray of Macon Villages.

Een tocht over een onstuimige zee, stroom tegen wind. Aan het eind van de dag liggen we in Lake Sylvia, de plek waar we in 2013 voor het eerst in Amerika landden. Er is weinig veranderd,. Hoewel ze overal de villa’s aan het verbouwen zijn. Later hoor ik bij de kapper over een huis, dat voor 1,6 miljoen werd verkocht en toen meteen werd afgebroken. Denk dus niet, dat iedereen hier de hele dag op politiebureaus wordt mishandeld, voordat ze naar de voedselbank gaan. De Southport Raw Bar heeft nog steeds de aanlegplaats voor dinghys waar ook twee manatees huizen. Zelfde WinDixi, zelfde barbershop, alles voor de derde keer. Eerste keer was met Bas en Marieke. We gingen naar die mega secondhand winkel voor bootonderdelen.

Op de radio aanhoudende discussies over discriminatie bij de politie, morgen de begravenis van George Floyd. De bunkerboy roept Law and Order, maar steeds meer mensen verliezen hun vertrouwen in hem.


En in Nederland rijdt iemand met een brandende auto een tankstation binnen. Gelukkig hebben ze daar hier niks over gehoord. Je geneert je dood. Je kan uitleggen, dat het een tukker was, een soort hillbilly.

Een dag door het kanaal met 19 bruggen, die open moeten. Aan het eind van de dag zijn we doodmoe. Toch is het aanvragen van een opening en uitrekenen hoe hard we moeten varen om de volgende opening te halen nou niet zo vermoeiend. Het is wel 37 gtaden en dat is afmattend, je lichaam moet hard werken om te koelen. Ja, dat zal het zijn.

We zijn nu dichtbij Palm Beach, de woonplaats van Trump. Maar hij zal er wel niet zijn.


Over foute beelden gesproken. Relus ter Beek, een vriend uit Coevorden ging politicologie studeren in Amsterdam. Het zal in het tweede jaar zijn, dat de professor (Daudt?) stelt, dat je beelden mag oprichten, maar dat je ze ook kan afbreken. Een paar weken later staat Relus met een aantal medestudenten voor de rechter vanwege het vernielen van het van Heutz monument. Van Heutz kwam ook uit Coevorden. Nog jaren later gaat Relus in Coevorden trouwen. Alle PvdA prominenten aanwezig. Diep in de nacht besluiten ze, zwaar aangeschoten, Relus het van Heutzbeeld , dat voor het gemeentehuis staat cadeau te doen. Maar met een trekkabel en een auto komt het borstbeeld niet van zijn sokkel. Hans begint dan met een autokrik op het ding te slaan. De slagen op het holle bronzen beeld maakt half Coevorden wakker. Ook de politie. De politie geleidt de bruiloftsgasten terug naar de feestzaal en niemand praat er meer over.


Mient Jan Faber was de derde bekende Coevordenaar. Zijn broer Menno was mijn vriend.


Gearriveerd in Vero Beach, de verblijfplaats van onze vriendin Michelle. Morgen gaan we bij haar eten.

Ik was jarig en kreeg alle afleveringebn van Dexter.

Nog even over het virus: het is afgevlakt over het geheel, maar dat komt omdat New York, New Jersey steil naar beneden gaan. De dichtbevolkte staten met internationale vliegvelden werden het eerst getroffen, terwijl de plattelands staten (Republikeins) de dans ontsprongen. Nu is het omgedraaid en gaat het bv hier in Florida sky-high omhoog, door het openen van alles en door de nonchalante houding. Zaterdag de eerste rally van Trump in Tulsa. Maar Trump heeft de oplossing gevonden: niet testen, dan heb je ook geen gevallen.

En dan hoopt hij dat, als we de 200.000 doden hebben bereikt er wat banen zijn bij zin gekomen. Daarmee zou hij dan de verkiezingen winnen. En door Law and Order te roepen tegen de BLM-terroristen. En door alles en iedereen aan te vallen: de WHO, China, de homo’s, het fake-news, anarchisten, Obama en ga maar door.


Politiek in Coevorden en in Florida, het is overal.


Lees eens wat er in 1921 in Tulsa is gebeurd. Je kan het niet geloven.

Key Largo, Bogart

De Everglades, das pas moeras. Twee dagen varen, 100 km moeras. De nacht ankeren we op Little Shark River. Het was een bloedhete dag, maar we laten onze aankomst-duik achterwege: alligators! Als je in het donker met een lantaarn naar de oever schijnt zie je overal de rode ogen. En terwijl je met je lantaarn in de weer bent wordt je aangevallen door heel veel muggen. Vijandig gebied. Je zou prachtig de rivier op kunnen varen, maar dan moet je wel zo’n pak van de mijnenopruimingsdienst aan tegen de muggen. En nog iets: het heet natuurlijk niet voor niets Little Shark River. Little sharks? 

Het vaste patroon is: overdag heel heet en tegen de avond een onweersbui met wat verfrissende regen. maar dan wordt het soms windstil en weer heet. Geen zuchtje wind. Ik ben toch al wat kortademig en warm de laatste tijd. Ik doe geen oog dicht, een uurtje lezen (Netherland) en even een dutje. Verder gaat het goed met me, wat hoesten en een beetje diaree, maar wat wil je met die hitte. En niks smaakt me nog.

Tussen de Everglades en de Keys een zee, die overal tussen de 1,5 en 2,5 meter diep is. We bereiken de Keys ten zuiden van Key Largo. Herinnering aan die mooie Bogart/Bacall film, dat hotel in de storm. Was het niet een bewerking van een  toneelstuk? Tenessee Williams? Zoeken we op. Kunnen we doen, want we hebben weer verbinding. In het moeras was er no connection.

De protesten tegen de moord op Floyd zijn toegenomen. Terecht,  het is al 60 jaar hetzelfde. De president gooit olie op het vuur en de goede politiemannen knielen voor het publiek. Hartverscheurend. Het is zo’n geweldig klotenland.

Het is niet Tenessee Williams. Het hotel is allang verbouwd. Wel is er  het bootje uit African Queen van Bogart en Hepburn.

In Guatemala hebben ze de eerste tropische storm, Amanda. Dat is de eerste op de Pacific, hier wachten al op Christobal. Zaterdag steekt die noordwaarts de Mexicaanse Golf over. Hier aan de Atlantische kant wordt het dan 20 knopen oostenwind. Niets aan de hand.

Als je Netherlands nog niet gelezen hebt: wel doen. De hoofdfiguur is Hans van den Broek, die wisselend in Londen en New York woont, maar veel Nederlandse herinneringen heeft.

We blijven een dag bij Key Largo om de 50 uur werkzaanheden te doen. Volgende dag naar een plek ten zuiden van Miami. Daar de 20 knopen voorbij laten komen. Dat is het plan.

Weg uit St Peterburg.

MarineMax houdt ons langer vast. Het niveau-tankje van de  koelvloeistof lekt, een ding van $10 en internationale  overmakingen is niet een sterk punt van onze ING. We worden bij dat laatste gehinderd door slechte data/wifi verbindingen. We liggen nu achter de grote botenloods. 

Maar mooi is dan weer, dat er in de hoek van de boatyard 2 zeilschepen staan, die gezonken waren en nu naar de schroot gaan. We halen er mooie lijnen, harpjes en blokken van af. Ook een houder om de BBQ aan de reling te monteren en divers gereedschap. Geef je duizenden dollars uit en kan je toch blij zijn met lijnen en blokken ter waarde van een paar honderd dollar.

En dan op zaterdag steken we eindelijk van wal, technisch en financiëel is alles in orde.  Ik maak een rondje over de werf en neem afscheid van een tiental mensen, die ik inmiddells aardig ken. Ik vraag om een T-shirt van MarineMax en krijg er twee en ook nog een poloshirt en ook nog twee petjes.

We gaan tegen een zuid-oostelijke wind in. We moteren en we willen ook moteren. De hele dag op 75%, dat schrijft de manual voor. Je hoort de motor niet, je voelt hem niet, hij start binnen één tel en we maken gemakkelijk 6 knopen. Na 50 uur mogen we helemaal los, langzaam en hard. Wel eerst de olie verversen.

Het gebied dat we doorkruisen wordt met de dag mooier, eilanden, kreken, prachtige mansions en grote baaien. Na 6 uur op de motor zoeken we een mooi ankerplekje en genieten van de rest van de middag. Helaas gaat de wind dan meestal liggen en wordt het erg heet.

Het is Memorial Day weekend, dat is zoiets als ons Hemelvaarts weekend. Het ís ons Hemelvaarts weekAend. Veel boten en sommige met grote Trumpvlaggen. It’s a free country...

Na vier dagen in de natuur gaan we aan een mooring liggen in Fort Meyers Beach, een badplaatsje dat nog op gang moet komen. De trolley naar de Publix is gratis en het is er kleurrijk en laid back. Mijn telefoon zegt: 30 graden and it feels like 37 graden. In de wind en in de schaduw is het heerlijk.

Van Fort Meyers loopt een kanaal naar de oostkust, die we niet kunnen nemen omdat onze mast te hoog is. Wij varen over een paar dagen langs Naples en de Everglades door naar de Keys en dan gaat het langs de Oostkust: Miami, Fort Lauderdale, Fort Pierce en ook Stewart, waar het eerder genoemde kanaal uitkomt. Het is wel zaak het weer in de gaten te houden, soms wil het hard waaien.

Na Fort Meyers zitten we weer op open zee. Wat een genot.

Ik hoor een sleepboot de zeilboot voor zijn boeg oproepen. Ik kijk op het scherm en we varen inderdaad 4 mijl voor een sleep. Ik meld me, en hoor dan: You asshole, are you stupid? Or what? Van schrik laat ik de microfoon uit mijn handen vallen. Blijkt, dat er nog een zeilboot dichter voor de sleepboot zit, een zeilboot zonder AIS. Er wordtr nog wat gescholden, motorboten bemoeien zich er ook even mee: Commercial traffic always has the right of way. Niet dus, in het hele COLREG komt het begrip commercial (beroeps) niet voor. Weer lijkt het erop dat Amerikanen weinig zeemanschap hebben en kanaal 16 gebruiken zoals Trump twitter gebruikt: Freedom of speech, je mag zeggen wat je wilt. En het lijkt er ook weer op dat ze niet vaak AIS op hun dure jachten hebben.

Maar het was een mooie tocht.

Yanmar, yankee dollars

Havens zijn verplicht schepen toe te laten. Zo hebben we het op de Enkhuizer Zeevaart School geleerd. De wet  van de zeevaart. Mooi niet. In de Carib worden boten onder bedreiging van vuurwapens door de Coastguard weggestuurd. Geen water meer? Geen eten meer? Geen diesel meer? Niks mee te maken, ga maar naar je eigen land. In deze weken vertrekken zo’n 500 zeilboten naar Europa. Gelegenheid om reparaties te laten doen is er niet. Wel is er vanuit Nederland ondersteuning door meteologen, zodat men tijdig weet heeft van storm en narigheid. In Nederland worden Nederlandse boten wel toegelaten. Wel 14 dagen quarantaine (na 3 weken op de oceaan).

Wij steken nu niet over. We overwegen 2 mogelijkhden: De oostkust van de US of de eilanden van Honduras. Het laatste is goedkoper en caribischer, maar er is geen ziekenhuis en er zijn geen onderdelen voor de boot. Ze hebben niks, alleen veel militairen met veel geweren. De US is het land met de meeste covid gevallen, maar er zijn ziekenhuizen en er is alle service voor de boot. En het is fascinerend om de verkiezingen te volgen.


Gisteren waren we naar het locale vliegveld, naar officer Jo Smagowitch van de Custom and Border Patrol. Hij heeft ons visum tot 30 december verlengd. When did  you arrive? Januari 20th. Hij kijkt me vragend aan. Oh, no two days ago. Je moet eigenlijk het land 14 dagen verlaten en dan opnieuw inklaren. De Cruising Permit loopt tot 20 januari, dus voorlopig zijn we legaal.

De nieuwe motor loopt en je hoort hem amper. Alleen als je de schroef laat draaien hoor je een lelijk gerammel. Daarom gaan we morgenvroeg op de wal en kijken we naar de cutless bearing, dat is een buislager met langsgroeven waar de schroefas doorheen loopt. Als het meevalt liggen we ’s middags weer in het water. Als het tegenvalt duurt het dagen en moeten we een kamer zoeken. Duizenden  dollars kost het, maar daar zijn we aan gewend geraakt. Gaat van de erfenis af, sorry meisjes.

De as is tegen het roer gezakt, toen de oude motor eruit lag. Daardoor is hij krom gebogen. Nieuwe as. Moet uit Tampa komen. Lukt pas maandag. 

We vinden onderdak bij Rich. Hij heeft een rondvaartboot bij deze haven liggen en doet daar bed & breakfast. Maar die boot zit vol en mogen we voor niks op zijn privé motorjacht slapen. Wat een ruimte, wat een luxe. De motorboten liggen hier niet in het water, ze hebben allemaal zo’n lift. Zo zweven we 4 dagen boven het water in de gloeiende hitte  met de AC aan.

Ze doen er een as in met Amerikaanse maatvoering, dus is een nieuwe shaft seal (zo’n Volvo mof) nodig. Die komt dinsdag.


Ja die komt inderdaad dinsdag met Fedex. Aan het eind van de middag liggen we in het water. Volgende dag nog  het uitlijnen controleren, sea trial en dan is het gebeurd. We geven de monteurs een fles Chianti en maken nog een laatste bedrag over naar MarineMax.


Tijdens de proefvaart gaat het temperatuuralarm af bij  2800 toeren (75%). De aanvoerslang van het koelwater wordt platgezogen. Dat gebeurde bij de oude motor niet, die liep langzamer. Joshua zet er harde slangen op. Goed onthouden: aan de zuigkant van een pomp altijd harde slangen.  Had ik geleerd op de EZS, maar toch niet aan gedacht. We installeren nog een tankje naast de radiator om het niveau af te lezen.Maar dat tankje lekt. Morgen een nieuwe bij de NAPA halen en dan moet alles goed zijn.

De  laatste nacht konden we niet meer op het motorjacht slapen. We hadden een kamer in het Christal Bay Hotel. Een prachtig 100 jaar oud hotel, een beetje Fawlty Towers, maar groter en zonder Basil, Polly en Manuel. Want alles gaat via de mail: kamercode, ontbijt. We laten Uber een Chinese maaltijd brengen. Door de palmen zie je de brug naar Treasure Island. Hier is de film Cocoon opgenomen, die met de gerevitaliseerde bejaarden. Buiten tussen de mooie oude villa’s lopen nog steeds meer en minder vitale bejaarden. Het is ook een oude film.

Babe Ruth logeerde er ook. Getuige een foto in de hal.

Ooit gehoord van love-bugs? Twee vliegen copuleren al  vliegend, met de achterkanten aan elkaar. Dat duurt een paar uur, dan gaat het mannetje dood. Het vrouwtje sleept het dode mannetje mee totdat ze de eieren legt. Absurd. Heb je alleen hier.

Ivermectin, Yanmar 3YM30 en de grote heropening.

Pasadena Urgent Care, no virtual exams, no physician assistants, no nurse practitioners, no Dr Wannabees, just real physicians, office visits $100, no waiting, se habla Espagnol. Op een  hoge stoel zit ik in de onderzoekskamer te wachten op dokter Murray. Hij komt binnen, grote kerel, ongeschoren, witte jas. You came for a prostate examination?  Dat is humor, ik mag hem meteen. Nee het is mijn voet, de parasiet is weer binnengedrongen. Hij kijkt ernaar, doet nog bloeddruk en temperatuur en geeft me een recept voor Ivermectin. Dan wil hij de foto’s van onze boot zien. Hij is onder de indruk.

We liepen er langs, een laag gebouwtje tegenover het ziekenhuis. Op de stoep een bord met een lijst van ziektes en narigheden. Anything and everything staat eronder, daarom loop ik naar binnen. Een consult kost hier $100 en je moet wat formulieren invullen. Het recept wordt doorgebeld naar de pharmacy en daar vullen ze eerst ook nog een paar lijsten in. Het valt niet mee om 'Gerard Hoendervanger' te spellen door een mondkapje en een plexiglas scherm.  $100 is niks in het licht van de prijs van een Yanmar motor en het uurtarief van een monteur.


Donderdag gaat de oude motor eruit, dan worden aanhangende onderdelen zoals het spruitstuk en koppeling overgezet op de nieuwe motor Volgende week gaat de nieuwe motor erin en gaan we proefvaren. Verheugend vooruitzicht.

Chris, de dieselmonteur komt langs tijdens mijn middagdutje. De nieuwe motor is er! Wij bewonderen samen het glimmende stukje Japanse techniek. Eerste verschillen die me opvallen: waterpomp, peilstok en andere onderhoudspunten zijn gemakkelijk aan de voorkant te bereiken, fresh waterkoeling, compleet met mounting, keerkoppeling en dashboard. Er hoeft niets overgezet te worden. Takelen, uitlijnen, vastzetten,  aansluiten en varen. Volgende week varen we weer.

Tijdens de werkzaamheden nog een dagje in ons ecologische parkje aan het water. Er is een paviljoen met twee bankjes van glutenvrij recycled plastic. Uitzicht op een strandje waar de Sea Swallow moet gaan nesten. Ze hebben er zelfs lokvogels neergezet, maar we zien alleen maar gewone meeuwen en verbodsbordjes.

De Carib is nog steeds geen oord voor trekkende boten. Veel boten komen nu naar de USA. Belize is heel onvriendelijk (boetes, arrestaties), Mexico doet net alsof ze geen virus hebben en Guatemala laat via mannetjes mondjesmaat boten toe. Maar als je daar ligt, mag je bijna niet van boord. In Curacao moet je twee weken in het Hilton in quarantaine á $ 250 pp pd. Waarom niet op je eigen boot? Verdient niemand wat aan. Net als de supermarkt, die je boodschappen op de kade zet voot $45.00.


Hier in de US is de grote re-opening begonnen. Stijgende of dalende grafieken, het maakt niet uit. Er moet geld verdiend worden, vinden de Amerikaanse Keldertjes. Kappers, nagelsalons en worstelwedstrijden mogen weer. De president roept op om te demonstreren tegen Democratische gouveneurs (spandoektekst: Arbeit macht frei). Dat  we hier op de 100.000 doden afstevenen is namelijk de schuld van Obama, die geen goed vacin had achtergelaten. Er was wel een Obama plan voor de aanpak van een onvermijdelijke pandemie, maar dat is in de prullebak gegaan. Er was ook een crisis organisatie, maar die is opgeheven. Door Trump.

Na 74 dagen zijn de twee blanke mannen die de zwarte jogger Ahmaud doodschoten toch gearresteerd. Dat zijn hedendaagse lynchpartijen. Dat blijft maar doorgaan.
\ 
En toch houden we van Amerika. De kapper hier om de hoek is niet opengegaan, hij vindt het nog te link. Andere kappers hebben maar een paar klanten, klanten vinden het nog te link. Er zijn hier heel veel redelijke sociale mensen. Mensen die veel doen tegen rasisme en armoede. Lees: Amerikanen lopen niet. Over hoe erg het is en hoe hoopvol het is.

Landelijk is de covid-crisis nu puur politiek. De president denkt alleen maar aan zijn herverkiezing. De wetenschappers die helpen de klimaatsverandering te ontkennen, helpen nu het aantal doden te ontkennen. De taskforce van Fauci werd opgeheven, want het gaat nu alleen over heropening. Zei hij. Twee dagen later is de taskforce toch gebleven. Moeilijk te volgen als geregeerd wordt via twitter. De gouveneurs willen beschikken over testen om gestuurd te heropenen. Trump probeert het testen te beperken, geeft alleen maar ongunstige cijfers. En hij wil het CDC reopeningsplan niet vrijgeven, daar wil hij niet verantwoordelijk voor zijn.

Een vrouw van een nagelsalon, die bij iemand thuis nagels deed, is op de weg terug door een alligator gegrepen, in het water getrokken en gedood. 

Yanmarschade

En dan we liggen weer vast voor een tijdje: motorschade. Bij MarineMax in New Passadena een buitenwijk van St Petersburg. Shopping mall om de hoek en op fietsafstand van Heike en Herwig. 

De nachtelijke overtocht van Apalachicola naar St Petes ging voortreffelijk. Wind schuin achter, eerst motor bij en later tot 24 knopen op het zeil. Op de wind gaan we steeds boven de 7 knopen. Het is wennen aan het schommelen na 6 weken stil liggen. Ook valt het niet mee om met die snelheid een grote tonijn binnen te halen, maar het lukt uiteindelijk.


Aan het eind van de middag begeeft de motor het. Overal olie, de peilstok is eruit gevlogen. Kan hem nergens vinden. Na een uur vis ik hem uit de met olie gevulde bilge. Misschien is het oliefilter verstopt, dat dat dan teveel oliedruk geeft en de peilstok uitwerpt. Nieuw filter, nieuwe olie. Bij het in de wind liggen op de motor voor het zetten van het 2^e rif gaat het net lang genoeg goed. Als het rif er in zit stopt de motor andermaal. We kunnen zo niet op de motor de smalle onstuimige inlet bij St Petes nemen.

Via de US Coastguard (kanaal 22a) krijgen we contact met TowBoatUS. We zijn *Gold Member* en kunnen gratis naar binnen gesleept worden en naar een reparatiewerf gebracht worden. Naar welke werf wil je? Geen idee. Als we cellphone bereik hebben bel ik een uur  naar marinas en boatyards. Maar ze willen geen schepen of repareren niet en één marina wil geen oude schepen. Dan heeft BoatUS een yard voor ons gevonden: MarineMax.


Het slepen en aanleggen gaat professioneel en de mannen van de yard zijn vriendelijk en behulpzaam.

De volgende dag komt Chris, een ervaren monteur. Hij verdenkt al snel de eerste cilinder. Via de opening van de inspuiter bekijkt hij de binnenkant met een ding, dat ik als gastroscoop ken. De hypothese is, dat de cilinder een gat heeft en daardoor overduk in het carter heeft veroorzaakt, wat de olie explosie zou verklaren. Maar er is niks bijzonder in de cilinder te zien.


De tweede dag gaat het deksel van het blok en we zien de eerste cilinder treurig blijven liggen: zuiger pen of stang gebroken? Dat betekent een nieuw motorblok, dat is goedkoper dan repareren. We wachten de derde dag op de prijs, die de spares afdeling heeft kunnen maken bij de Yanmar dealer om de hoek. 

Het is regel, dat we van boord zijn als de monteur bezig is, dus zitten we met boek en laptop in een parkje aan het water en eten een lunch die we bij de Publix halen (croissants, aardbeien, Goudse kaas, chocomelk en IPA). Je kan klagen wat je wilt, maar ons leven is zo slecht nog niet.

Ik had een berichtje naar de Alapalachcola Times gestuurd om de stad en bewoners te bedanken voor ons verblijf. De redacteur heeft toen ons blog gelezen en vraagt nu of hij van gedeeltes een artikel mag maken. Komen we toch nog in de krant.

Het blijkt dat Yanmar ons cilinderblok niet  meer levert. Allison van de spares afdeling gaat nu alternatieven zoeken: of een complete nieuwe motor of een blok assembleren uit spares van Yanmar. Als een nieuwe motor niet heel veel duurder is, dan gaan we daar voor. Zal een goed gevoel geven, ook voor de terugreis.


Op maandagmorgen krijgen we de prijsopgave voor een nieuwe motor. Zo’n ding kost $10.000 en een werkuur kost hier $149. Er is niks aan te doen, want we willen dat het professioneel gedaan wordt en met garantie. Gewoon betalen en niet meer aan denken.