zondag 15 mei 2022

Feest

FEEST


Dit is het tweede weblog geschreven op 15 mei eind van de ochtend vlak voor vertrek.

Enkele dagen terug lagen we dus in Delta ville. Na de eerste nacht daar werden we wakker aan lagerwal in de tuin van de achterbuurman.
Nadat we daar weer los waren gekomen zijn we weer in het midden van de kreek voor anker gegaan. Met de dingy naar de kant en lopend naar de winkel om boodschappen tedoen.
Het weer was nog steeds winters: in dit geval veel wind met veel windstoten..Pas in het weekend dus na enkele dagen zou het weer gaan veranderen.Na de boodschappen lag de boot gelukkig nog steeds op haar plaats, ondanks dat de verwachte hardere wind al begon aan te trekken. Toen we de boot klaar maakten voor de nacht werden we geroepen door de achterbuurman bij wie we aan lager wal terecht gekomen waren. Of we niet aan hun steiger wilden komen liggen.
Dit was het begin van een interessant contact. We mochten komen douchen en voor de volgende uitgenodigd om te komen eten. Tevens heeft zijn vrouw ons met de auto weer naar de super gebracht om veel in te slaan voor de oversteek nar Bermuda en daarna.
Het bleek het zomerhuis van Peter en zijn vrouw te zijn. Peter was admiraal bij de US Navy geweest en had in 2007 na zijn pensionering met zijn dochter de wereld rondgezeild. Zijn Zuid Afrikaanse schoonzoon was ook wereld zeiler en heeft ons geholpen met de inklaringsadministratie voor Bermuda; iets waar hij zijn beroep van had gemaakt. Kortom heerlijke gebarbequed vlees gegeten een aangename gesprekken gevoerd.

De dag erna vertrokken naar Norfolk. Een mooie bakstagswind (hopelijk de laatste noordelijke wind, want dan wordt het zomer) maar bewolkt en koud.
Aan t eind van de dag aangekomen bij de kennissen van Rommy en aan hun prive steiger aangelegd.
Ook daar met de auto naar de super en de Covid teststraat gebracht voor toegangstest voor Bermude en nog meer boodschappen. De boot komt steeds dieper te liggen.....
's Avonds was er een feestje op de steiger van alle appartementbewoners. Hiervoor waren we ook uitgenodigd. Alle bewoners van de appartementen met eigen ligplaats aan de prive steiger bleken wel zeilervaringen te hebben, dus genoeg gespreksstof.
Na nog een dag klussen op de boot terwijl het inmiddels 27 graden was, hebben we gegeten bij de kennissen van Rommy. Ook daar weer een goed kijkje gekregen in het Amerikaanse leven.

Zondag 15 mei eerst de verjaardag van Rommy gevierd met een gepavoiseerde boot en champagne (voor later). De laatste klusjes, Diesel halen en op de motor naar de oceaan gevaren.
En zover zijn we nu (zo 15 mei 14:45 lt)
Een goede sfeer en een gezonde spanning aan boord........

Sent from Iridium Mail & Web.

vrijdag 13 mei 2022

Bemanningswissel

Bemanningswissel

Woe 4 mei 05:00 de wekker loopt af in Rotterdam, een uur later in Goes. Want Miriam brengt Geert Jan vanuit R'dam en Jos vanuit Goes naar Brussel om daar om 12:00 een directe vlucht naar Washington te nemen. De vlucht verloopt voorspoedig zodat we om 14:00 (20 minuten eerder dan geplant ) aankomen in Washington Dulles IAD. Daarvandaan met de bus naar het dichtsbijzijnde metro station (ze zijn de metro nog door aan het trekken naar het vliegveld,maar zover is het nog niet) en vervolgens met de Metro naar DC.In Washington was t nog 10 minuten lopen naar het waterfront waar de Annalena aan een mooring lag te wachten. Die 10 minuten lopen was te veel voor de wieltjes onder onze zware tassen, dus die begaven het waardoor het lopen wel was zwaarder werd dan gedacht. Na enig misverstand over de exacte plek waar we opgepikt zouden worden zijn we door Rommy met de dingy opgehaald en aan boord gebracht.
Donderdag 5 mei zijn Geert Jan en ik gaan sightseeing Washington.Alle grote beroemde memorials, Capitool en het Witte Huis bekeken. Geluncht in een lange straat waar een hele lange rij food trucks stond om hun waren te verkopen. Goed om eens met eigen ogen gezien te hebben, vooral de grootte en de uitgestrektheid zijn imposant. Anderzijds is het niet zo dat ik iedereen zal adviseren op vakantie naar Washington te gaan. 's Middags heeft Rommy Gerard naar het vliegveld gebracht.
Vrijdag 6 mei eerst boodschappen gedaan en daarna op de motor de Potomac rivier afgezakt. Mooi weer maar nauwelijks wind. 's Avonds in een zij-kreek (port Tabaco river) geankerd. De kop is eraf, de terugtocht is begonnen.
Zaterdag 7 mei zeilend verder de Potomac af. Inmiddels beginnen we allemaal aan elkaar te wennen en ontstaat er samenhorige sfeer aan boord. Aan het eind van de dag geankerd bij St Mary's City, waar we ook de volgende dag zijn gebleven want toen was het koud en miezerig en nat en winderig. Voor mijn rug kwam dat goed uit wan de dag ervoor was ik door m'n rug gegaan bij het ankeren. 's Nachts met krabbend anker de baai over gedobberd waardoor we 's morgens aan lagerwal wakker werden.

Maandag 9 mei met krachtige ruime wind naar Delta Ville gezeild. Het liep als een speer. Mooi zonnig weer. Op bijna elk baken of boei zit een visarend op zn nest te broeden. Ook zie je hier veel Bruine Pelikanen vliegen. Een mooi gezicht zoals die beesten zich in het water storten en dan met een volle keelzakhun kop niet boven water kunnen krijgen totdat er voldoende water uitgelopen is maar de gevangen vissen er nog in zitten.
Dinsdag 10 mei waren er voor de Chesapeake Bay en buitengaats weer stormwaarschuwingen en zijn we blijven liggen achter ons anker. Te meer daar we 's morgen weer aan lagerwal wakker werden omdat het anker weer gekrabt had. Verder diverse klusjes en karweitjes aan boord verricht. 's Avonds werden door de bewoner van het pand waar we 's morgens aan lagerwal geraakten uitgenodigd om aan zijn steiger te komen liggen en om te komen douchen, waar we dus gretig gebruik van hebben gemaakt.
Woensdag 11 mei. De depressie net ten noorden van ons blijft maar aanhouden, maar begin volgende week ziet het er goed uit om de oversteek naar Bermuda te beginnen. Dus de komende dagen willen we nog naar Hampton en Norfolk om vandaaruit te vertrekken. We zullen zien hoe de weergoden ons gaan helpen. Vooropg amuseren we ons wel en hebben we nog iets om ons op te verheugen.

Groetjos geschreven woe 11 mei 2022 om ca 09:00 uur. Straks kijken of en hoe we dit blog op het weblog krijgen mbv de IridiumGo want de vorige post is verloren gegaan.........

Nu gaat t was lukken want die domme Jos had een - IPV een . getypt........

Sent from Iridium Mail & Web.

Mail2blog

We gaan!!
Zondag vertrekken GeertJan, Jos en ik uit Norfolk, richting Bermuda. Weer ziet er goed uit.

donderdag 12 mei 2022

Einde van mijn reis.

De electronische toegangspoort in de hal van het National Art Museum begint de piepen. Ik ben er ongemerkt doorheen gelopen en schrik me rot. Ik moet me melden bij een mevrouw van de security, mijn fototoestel en portemonnee in een bakje leggen en nogmaals door het poortje gaan. No, I wont do that. Because of my pacemaker. You have to frisk me. Maar daar doen ze niet aan, ik moet weer door het poortje. Rommy haalt de federale wet erbij, maar de security is onverwurmbaar. Ze geleiden ons met zachte hand naar de uitgang. Wat kan je doen? Nou Rommy is inmiddels naar de leiding gestapt en vraagt waar ze klacht kan indienen. Dat lijkt de chef geen goed idee. Hij besluit, dat twee keer door het poortje niet hoeft. Hij stapt met ons naar de uitvoerende beambten en wijst hen terecht. We kunnen naar binnen.





In de eerste zaal, die we binnenlopen hangen zes Rembrandts en niet de geringste. Wow. En Hals en Cuyp en Steen en Rubens en Mesdag, het is als in de hemel. Er zijn ook zalen met fransen, italianen en duitsers, maar die halen het niet bij onze jongens. Helaas was de Eastwing van het museum ( een enorm gebouw met moderne kunst) al jaren tijdelijk gesloten. Waar kennen we dat van?

It takes two men to replace me, zeg ik tegen de vrouw van het havenkantoor. Ze kijkt me nadenkend aan. Oh, is that a joke? Zegt ze na enige tijd. Ook mijn laatste grap in Amerika valt in het water. Het land van Seinfeld, Louis CK en South Park.




Washington is geen aanrader. De monumenten zijn nogal pompeus. Voor het Witte Huis heb je een telelens nodig. De rest van de binnenstad staat vol met grote lompe departementen en federale gebouwen. De musea zijn wel de moeite waard en er staat verspreid wel goede moderne architectuur. 

In de beeldentuin bewonderen we voor de derde keer de  Burgers van Calais. Eerder in Calais en Parijs.




Het openbaar vervoer in Amerika is slecht. Het kost ons 2 uur om op vliegveld Dulles te komen. Afscheid van Rommy en dan nog een onbemande trein, die rondjes rijdt langs de vertrekhallen. Hier willen ze me wel handmatig onderzoeken. En grondig, de man is een kwartier bezig en ik mijn broek zonder riem maar handmatig ophouden. 

De eerst zes uur naar Reykjavik heb ik drie stoelen voor mezelf. Met enige schroom ga ik er languit op liggen. De twee en half uur naar Amsterdam zit ik krap midden in de midden rij tussen Friesen met kinderen en christelijke meisjes, die in IJsland wild hebben gekampeerd. Kan het erger? Christelijken met kinderen en Friesen, die wild hebben gekampeerd?

Ze moesten zelf hout zoeken en dat ligt er niet zoveel in IJsland.  Met Gods hulp. ia het ze toch gelukt. En de kinderen mogen straks weer maximaal 1 1/2 uur spelletjes doen. Spieljen is goed mar net te folle, zegt een oud Fries spreekwoord.

Nu zit ik thuis 8 hoog dit te typen en Rommy vaart nu met Jos en Geert Jan naar St Mary dichtbij de Chessapeake Bay.


Dit laatste blog is opgedragen aan Rommy.


maandag 2 mei 2022

Het huis van Washington varen we voorbij. We willen Alexandria bezoeken. Daar ankeren we op een prachtig plekje, maar de havenmeester van de nabijgelegen marina komt aanvaren om te vertellen, dat we in zijn vaargeul liggen. Dus ankeren we verderop. De wind op de stroom slingert de Annalena alle kanten op. We durven de boot niet achter te laten en besluiten om door te varen naar Washington. Daar eerst te tanken, we hebben nog steeds weinig diesel. Gezien de ervaring bij Cobb Island bel ik de marina in Washington die volgens de gids diesel zou hebben. Mooi niet. De dichtbijzijnde diesel is tegenover Alexandria. We keren om en tanken later aan de voet van een reuzenrad. Er zijn twee wachtenden voor ons, dus we hebben tijd voor een lang gesprek met de mensen van de motorboot Dutch Girl. Vanwaar die naam? Een jaar in Wassenaar gewoond, goedenmiddag en tot ziens


Ik bel de Gangplank Marine in Washington en vraag of ze een mooring voor ons hebben. Geen probleem, bij aankomst je aanmelden op 16 of 72. Maar ter plekke antwoord niemand op 16  of 72. We gaan aan mooring 5 liggen en bellen de GangplankDo you have a reservation? No I phoned this morning. You have to make a reservation. But we are already on the mooring. Make a reservation. A reservation is in advange, we are here. You can also make a reservation when you are already there. That would not be a reservation............ 
Het gesprek gaat zo nog een tijdje heen en weer. Ik voel me Jerry Seinfeld en geniet.



Rommy gaat uiteindelijk aan de slag met het Snapaslip reserveringssysteem. Maar die meldt dat alle moorings bezet zijn, terwijl we er alleen liggen. In het kantoor is Jennifer een uur bezig de boel in het systeem te krijgen. Ze belt haar manager om te vertellen dat Snapaslip foute informatie geeft. De manager stuurt een mail met de vraag om Jennifer te bellen. Dat doe je hier als manager. De mooring kost $50 per nacht.



En dan zijn we klaar voor Washington.

Langs de waterkant naar de monumenten van de presidenten en de oorlogen, de lange vijver voor het Lincoln monument, het MLK monument, een muur met namen van alle gevallenen, het Witte Huis. en het Capitool. Je hebt het in films en op tv al duizend keer gezien en toch is het anders dan je je had voorgesteld. Blij het gezien te hebben, maar nu zijn we er wel klaar mee.


We hebben 4 uur gelopen, fantastisch toch.

Over het kanaal waar we tegenover de Gangplank Marina aan een mooring liggen vliegen steeds helikopters laag over. Verderop buigen ze linksaf naar Arlington en soms rechtsaf naar het Witte Huis. Dan komen er drie grote en iedereen maakt foto's. In één van de drie zit de president... Even later komen er twee terug, daar zat Biden dus niet in.



In de avond is het gezellig druk in het kanaal. Dragon boats zijn aan het trainen, mannen surfen op zo'n vleugel boven het water, motorbootjes en rondvaartboten. In het park zitten mensen in het gras. Erachter ligt Reagan Airport, waar de vliegtuigen af en aan vliegen. Ik zou er niet willen landen.



Op de terugweg van het Witte Huis komen we langs vier collosale Smithsonian musea. De laatste is voor moderne kunst. In de plantsoenen rond dat museum staan Moore, Hepworth, Rodin en vele anderen. Daar gaan we morgen heen.

Langs de straat bij de musea staan wel vijftig foodtrucks. Rommy neemt een shoarma en ik een burritto. Daar gaan we morgen ook weer heen.



vrijdag 29 april 2022

 

Ik kijk in het rond. De Chesapeake Bay in de zon, aan bakboord een streep land. Verder geen schepen of bakens. Dertig seconden later varen we in dichte mist. Het zicht is 30 meter. Goed dat ik net gekeken heb. We houden uitkijk, gereed om het stuurwiel een hengst te geven als er een schip op ons af komt. Wat, als dat schip ook een hengst geeft in dezelfde richting? Beter vol achteruit slaan? Beter de scheepstoeter erbij halen voor een waarschuwingssignaal? En dan heb je hier nog een aantal fishhavens, daar helpt een toeter niks.

Na een uur is de mist weg en varen we verder naar de Patomac River. Op de hoek is een ingang naar de Little Wicomico River. Voorzichtig gaan we over een zandbank van 1 ½ meter. Bij de ingang van toegangskanaal gaat het water stevig te keer, we stampen er doorheen. In het kanaal is het op plekken 1,2 meter. Dan zijn we binnen en liggen we beschut voor de stormachtige wind van de komende dagen.


Uitgezwaaid door Greta en Garry vertrokken we drie dagen eerder uit Norfolk. Het was een leuke tijd, mooie dingen gezien, de rodkicker en de computer gerepareerd. En een nieuwe Lofrans windlass geinstalleerd, uiteindelijk met een passende schijf

We varen weer langs de lange rij oorlogsschepen. Als je hier mensen spreekt oer een mogelijke atoomoorlog met Rusland, dan is men gelaten: They hit us first, we will be gone in a second.



Twee avonden ouderwets bier gedronken, zoals je dat als cruiser hoort te  doen. Met 2 Engelsen dronken we diverse Caribische bieren en omdat we geen decaf voor ze hadden, maakten we de Johnny Walker op. Met 2 Noren dronken we öl uit St Maarten, dat was dus Heineken. Heel gezellig beide keren. En cruisers moeten het hebben van de informatie die ze aan elkaar doorgeven.

We ankerden in Deltaville, een overzomeringsplaats voor cruisers. Met veel boatyards en faciliteiten. We hoopten onze problemen met de VHF remote microfoon en de Pactor modem op te lossen, maar helaas had niemand er verstand van. Het SSB gebeuren is hier compleet verdrongen door de Irridium. De WestMarine had de microfoon niet op voorraad. We gaan nog een nieuwe versie van Airmail installeren, misschien dat dat helpt.


Als je bij de voorgaande alinea dacht: waar gaat dit over? Is niet erg. Even goede vrienden. Maar stel je plan om met een bootje de oceaan over te steken nog even uit.

De wind is bij vlagen 25 knopen. Eén keer gaat het anker krabben en belanden aan de overkant van de Wimico. Er zit wat gras aan het opgehaalde anker. Het anker heeft zich door het gras niet opnieuw ingegraven. Daarna liggen we als een huis, als je dat van een boot kan zeggen.



Nog zo’n interessant technisch verhaal: de zoutwater voetpomp werkte niet. En een zoutwater kraan is nodig om zoet water te sparen. De afwas eerst afspoelen met zout en op het laatst zoet gebruiken. Enfin, een nieuwe pomp gemonteerd en nog steeds geen water. Dan haal ik de zeefjes uit de uitgang van de kraan en het water spuit er uit. Het is een gewone drinkwaterkraan voor schoon water. Het zeewater neemt echter van alles mee en dat verstopte de zeefjes. Voor niks een nieuwe pomp gekocht. Maar het is een fout die iedereen zou maken. Zelfs mensen die slimmer zijn dan ik, maar dat zijn er niet veel.

Het weer is hier heel simpel. Bij noordenwind is het steenkoud en bij zuidenwind is het lekker warm. Als weerman kun je hier de hele middag je gras maaien. Nu blijft de harde noordenwind met vlagen blijft aanhouden, dus moeten we 2 dagen op de Wimico blijven. We doen de laatste niet echt noodzakelijke klussen en ik begin met koken uit blik te improviseren. Het voelt alsof ik op de hospice kook. Kijken wat je hebt en daar is moois van maken.


De ankerplek heeft nauwelijks GSM bereik, de huizen langs de kant hebben allemaal een wachtwoord op hun wifi, dus maken we volop gebruik van de Irridium. We halen prachtige gekleurde weerkaarten op. Alleen kloppen die niet erg. Morgen zou het beter zijn, voor de stroom op de Potamac moeten we vroeg weg, maar dan is het wel laagwater. Misschien lopen we vast in de doorgang en wachten dan tot het water rijst.

Om kwart voor zes in de morgen zegt Rommy: als we snel gaan hebben we nog halftij in de geul. Kleren aan, motor starten, anker lichten en om zes uur varen we. De geul is nog goed bevaarbaar. Buiten stampen we recht tegen de wind in. Later wordt het rustiger.

We steken de rivier over en lopen binnen bij Cobb Island. Volgens onze twee gidsboeken zou hier diesel te tanken zijn. De ene doet het al jaren niet meer de andere moet gerepareerd worden. De eigenaar van het eerste fueldock biedt ons een ligplaats voor $ 1,00 per voet als we ook in zijn restaurant komen eten. We bekijken zijn prijslijst, alles boven de 20 dollar. Dus gaan we midden in de rivier ankeren. Maar een roept ons van de jachthaven aan de andere oever. Kom hier maar liggen. Voor niks. Die beslissing is snel genomen. De man blijkt Pierre te zijn, getogen in Quebec. Zijn frans is nog perfect, het onze niet.



We lopen Cobb Island rond en eten in de Scuttlebutt een soort dorpscafé met harde hardrock muziek en goede burgers. Alles onder de 10 dollar.

De niveau meter van de dieseltank staat op 1/2, maar ik heb de tankzender in onlangs gerepareerd en we zijn er niet zeker van. Pierre brengt me in zijn pickup naar een tankstation 12 mijl verderop. Onderweg vertelt hij me zijn levensverhaal. Als jongen uit Canada komen liften, Engels geleerd, constructiewerk gedaan, firma opgericht, rijk geworden, alles weer kwijt geraakt, op de noordpool gewerkt. Doet nu klussen. Hij heeft zijn uurtarief verdrievoudigd en nog heeft hij het heel druk. Alles contant natuurlijk. 

Ook de eigenaar van de jachthaven ontmoet. Oude hippie, lang haar, grijze baard, Harley Davdson shirt. Bezit ook de 2 restaurants en is net zo royaal als Pierre.

We kunnen nu gerust verder naar Washington vaten. Lekker zonnetje, zwak noordenwindje, te zwak om het zeil er bij te zetten.


Dit blog is voor Rolf.


Alle foto's zijn van Cobb  Island


Het was toch wel een beetje dom om niet aan de zeefjes in de kraan te denken.

woensdag 27 april 2022

Mail2blog

Met de iridiumgo iets op het blog zetten?

Sent from Iridium Mail & Web.