vrijdag 18 januari 2019

Isla Rosario revisited


Toch nog een blog, er is hier een telefoonmast. We liggen bij Islas de Rosario, 3 uur varen vanaf Cartegena. We lichten als laatste het anker in de baai bij de Oude Stad, uitgezwaaid door 4 militairen in een zwarte rubberboot. De ochtend besteden we aan water en diesel tanken, bij de Jumbo halen we uien, wortelen, sap en aardappelen. 
We halen ons uitreisdocument (zarpe) bij de agent op de 15e verdieping van een kantoorgebouw. We mogen even op het balkon van de directrice om foto's te maken. 's Avonds eten we ceviche in de oude stad.
Bij Rosario ankeren we weer onder het toeziend oog van de Armada Nacional. De hele nacht flikkert het blauwe zwaailicht van de patrouilleboot door de baai.



Er komt verontrustende informatie uit de San Blas eilanden. Er is een boot onder bedreiging van pistolen beroofd bij de stad Linton. Ze stapten eerst aan boord van een boot en eisten de cocaine en het geld, kennelijk een misverstand. Ze schrokken van de grote zwarte hond aan boord en gingen weg. Een andere boot werd vervolgens beroofd van geld, telefoons en laptops. De zeilers werden geslagen. De politie kent de bende, maar doet niks. We gaan daar dus niet heen.

Sabrina en Tom met de Honey Ryder (uit welke film komt die naam?) hebben SSB contact met de 1e groep en zijn aangesloten op cruisers-netten. We besluiten de rest van de reis in de buurt van de Honey Ryder te blijven. 


Eerst nog een paar eilanden voor de kust van Colombia en daarna een oversteek van 100 mijl naar de San Blas eilanden. Een paar weken gaat iedereen zijn eigen weg in de San Blas en we verzamelen weer bij de ingang van het Panama-kanaal. Tijd voor excursies, bv met de trein naar Panama City.

Als we een lokale simkaart kunnen kopen, zullen we weer een blog versturen. Het is niet te zeggen wanneer. Of misschien een korte golf blog zonder foto’s.


Ander bericht uit San Blas: één van de boten heeft de dinghy niet goed vastgebonden. De dinghy met een 15 pk motor is weggedreven. Ze vragen ons naar er naar uit te kijken. Gisteren werd hij terugbezorgd door de plaatselijke bevolking. Er zijn daar eerlijke en oneerlijke mensen, net als overal.

donderdag 17 januari 2019

Cartegena


De ankerplaats is van de Armada Nacional, normaal verboden gebied maar de rally mag er liggen. Aan de ene kant de oude ommuurde stad, aan de andere kant de terreinen van de Armada. Elk uur komt van daar een bootje om onze veiligheid te waarborgen. 


De eerste avond is er een welkomsparty van de Club de Pesca, onbeperkt gin tonic met kaas, varkensvlees, maiskoek en plantaan. Ik praat met de commandant van de Armada. Hij verteld over hoe lastig het is om deze grote baai in de gaten te houden. Hij is zeer gedreven om er voor te zorgen dat ons niets overkomt. Hij wil, dat we later anderen vertellen hoe mooi en veilig Cartegena is. Bij deze. We treffen hier veel mensen met dezelfde gedrevenheid. Escobar is dood, de positieve en grondwettelijke krachten hebben het overgenomen.
Ik lees Killing Pablo, dat vertelt ongeveer hetzelfde verhaal als de serie Narcos. Het is ongelooflijk hoe dit land is herrezen. Je voelt nog steeds de energie en opluchting.



Het is hier duurder dan in Santa Marta, maar voor € 10 kun je nog steeds uitgebreid eten en drinken. Goedkoper dan zelf te koken, dus lunchen en dineren alle dagen, todos dias. Om de hoek bij de Club de Pesca is een landje met foodtrucks, daar belanden we als we de brug naar de oude stad niet over willen. 

In de nacht om 2 uur is er een klap en geschreeuw. De patrouilleboot van de Armada is op de Tao Pao geknald. Ze proberen nog snel weg te varen, maar de fotocamera’s flitsen over het water. Ze zijn nu bezig met Bill, de schipper, financieel iets te regelen. Als de commandant er van hoort zwaait er wat.


De oude stad is uniek, zoals Amsterdam of Venetië, maar minder overstelpt met toeristen. We verkennen de stad 4 uur met een gids en slenteren daarna elke dag door de straatjes. Het Museum voor Moderne Kunst herbergt een kleine maar prachtige collectie van Colombiaanse schilders. Geen Botero, gelukkig niet. De souvenirs komen niet uit China en er zijn mooie beeldjes en molas (geborduurde doeken). We kopen een aantal maskers en een paarse panamahoed.

Iemand van de groep wil een motor huren. Kan ik iemand achterop meenemen? Een man of een vrouw? Een man. Nee, dat is wettelijk verboden....... Een overblijfsel uit de strijd tegen Escobar, die veel aanslagen op politiemensen en rechters liet plegen van achter op een motor.

We bereiden ons langzamerhand voor op de oversteek naar de San Blas eilanden. De 340 eilanden horen bij Panama, maar hebben een eigen bestuur en eigen regels. De Guna indianen zijn er een gesloten gemeenschap, cocosnoten zijn er nog een betaalmiddel (raap nooit een cocosnoot op), geen toerisme, maar ze laten zeilers toe als die niets vervuilen en niet bloot rondlopen. We zijn daar 4 weken en moeten water en voedsel meenemen. Vissen en duiken is verboden, maar je kan wel vis van ze kopen.  $ 10 voor een lobster.

Maar eerst nog een tijdje in Cartegena. Zondag naar de opera: Cosi fan tutti. Met dat vreselijke libretto, maar met goede Italiaanse zangers en het geweldige orkest van Medellin in de bak. Het operahuis is een 18e eeuwse bonbondoos, we zaten vooraan in een loge. Het was een heerlijke avond. Na afloop met ons zessen gegeten (2x Canada, 2x Frankrijk en 2x Nederland), Arroz Caribe uit een ananas en Red Snapper met bruine rijst.
Dan een dag met boodschappen in het spaans: zeekaarten van San Blas kopieren, spoeltje voor de naaimachine, brushes voor de jamsessies, sunbrella voor boothoezen, gerepareerde klok ophalen en dan naar een verhaal van Lee Miles over Colombiaanse  emeralds in zijn winkel Mister Emerald. Lee handelt hier al 30 jaar in emeralds en kan er uren over vertellen. Ik moest er toch heen want het waren zijn San Blas kaarten die ik kopieerde.



Door het heen en weer geloop leren we de stad goed kennen. We ontdekken steeds nieuwe straatjes en pleintjes, maar herkennen daarna ook weer snel bekende punten. Het is echt nodig aan de schaduwkant van de straat te lopen en om het uur een lemonade natural, ijskoude verse citroenlimonade te drinken. Dan gaat het best. Als er een cruiseschip is zijn de hoedenverkopers lastig, maar vandaag was het rustig.
De ankerplaats: Aan de overkant bij de Armada (toch een mooier woord dan Marine) liggen 14 in beslag genomen boten, van 3 steekt alleen het topje van de mast boven water. Op de wal twee mini duikboten. Alles drugssmokkel. De rondvaartboten zijn gewend binnendoor over de lege ankerplaats te varen. Nu scheuren ze tussen ons door. Voor een Colombiaan hebben de gashendel van een outboard en de volumeknop van de geluidsinstallatie slechts 2 standen: uit of vol open. In het weekend wordt het pas om 3.30 uur stil.

We sluiten een deal met Michael: we kopen zijn 2 jaar oude buitenboordmotor en wachten hier tot donderdag of vrijdag op zijn nieuwe motor en nemen die dan mee naar Islas Rosario. Hij wil met zijn zoon duiken bij Isla Rosario. Wij vinden het niet erg om 2 dagen langer in Cartegena te blijven. 

De Ocean Cruisers Club werkt met Port Officers, die leden opvangen en dingen voor ze regelen. De Port Officer in St Lucia is gisteren vermoord. Ik zal Port Officer van Rotterdam worden, gevaarlijke baan. 
In de San Blas eilanden zal er geen telefoon of wifi zijn. Dus 4 weken geen blog.

Groeten uit Cartegena en tot over 4 weken.






dinsdag 8 januari 2019

Islas de Rosario


La brisa loca noemen ze het hier, de krankzinnige wind. De harde wind in december en januari, vannacht ging het tot 44 kts (windkracht 9). En dan liggen we nog achter de cocaine-witte torenflats.

We gaan met een gids in het oerwoud wandelen. Zwemmen bij een waterval, lunchen in een bamboehuis, rivieren oversteken, koffieplantage, cacaoplantage. We proeven 3 minuten oude chocolade, een klontje chocolade en een klontje palmsuiker. Heerlijk.



Met Kathy en Michael gaan we naar het sterfhuis van Simon Bolivar. Een groot park met de hacienda, een monument en een kunstgalerij. Er hangen knappe tekeningen: los aan een draad in de zaal, het papier schijnt door, aan de ene kant is een deel van de figuur scherp getekend en het andere deel is aan de andere kant scherp. We lunchen mexicaans, eten een ijsje (lugo en tamarindo) terwijl een groep jongens een heel vette breakdance laten zien. De boekhandel is al dicht, maandag gaan we een gemakkelijk spaans boek kopen. We eindigen de dag op het terras van de marina met het zingen van liedjes: Drifters, James Taylor, Denver, Dylan, Beatles en franse liedjes uit het songboek van Bruno en Christine. Sara speelt zonder moeite elke melodie op haar fluit. Ze speelde 20 jaar in een kamerorkest. Meezingen is dan gemakkelijk.



Er zijn een aantal gitaristen in de groep, het is verbazend hoeveel liedjes de Amerikanen kennen. The American Songbook. De Noren, Nederlanders, Yankees, Britten, Duitsers, Fransen en Oostenrijkers zingen samen: Countryroad, bring me back to West Virginia ...

Dan is het zondag, de Colombianen komen naar hun motorboot. Hele families arriveren, ondertussen schettert de muziek. Als ze vertrekken hanteren ze de scheepshoorn fanatiek. Wat heb je aan een boot, als die geen lawaai maakt. Ik ben buiten in de hete zon de stuurwielautomaat aan het repareren, de herrie maakt me gek. Ik roep af en toe: kan het wat zachter! Maar ik weet dat dat niet kan. Het is jouw probleem, zeggen ze steeds. Als het wiel is gemaakt, kan ik er weer beter tegen.


Maandagmiddag, in Nederland is het al oudejaarsavond, lopen we de stad in voor een ukelele en een trommel. Rommy koopt een ukelele, ik zoek verder in Cartegena naar een trommel. De boekhandel verkoopt ons 200 jaar eenzaamheid als een gemakkelijk boek. Valt tegen, toch maar met een kinderboek beginnen. Niet vergeten om 6 uur naar de meiden te bellen om gelukkig nieuwjaar te wensen. Weer een jaar met verre ouders en verre kinderen.
Er zijn 2 groepen in deze rally, de eerste grote groep ligt 3 weken op ons voor. De eerste groep is van diners en partijen in overhemden en jurken. Wij zijn van de potluck en T-shirts. Het grote geld zit in de eerste groep, hoewel wij ook 3 grote catamarans in de groep hebben (Tim: Trump made me rich). Op oudejaarsavond dus BBQ met potluck side dishes. 


Techniek: Twee dagen voor het vertrek uit Santa Marta is de nieuwe impellar voor de waterpomp binnen. Het gat in de pully is gelast, een krakend lager is vervangen. In Ridderkerk kocht ik 2 nieuwe waterseals. Ik kan de pomp weer in elkaar monteren.... de seals passen niet, ze zijn 1 mm te groot. De laatste dag laat ik me met een taxi naar de hoek van Carrera 11 en Calle 11 brengen. Daar zijn honderd zaakjes in motoronderdelen. Na 3 keer doorverwijzen beland ik bij MotorPower, een grote zaak. Op straat voor de winkel repareren ze motoren. Ze hebben de seals, merk Honda. Ik wil er 2, quanto e? 4000 pesos. Me da tres. Ongelooflijk goedkoop is hier alles. Mijn spaans kan beter.


Met een goed lopende motor vertrekken we naar een eiland bij Cartegena, met ankeren halverwege voor een korte nacht slaap. Het eerste deel is spannend, we meten tot 44 knopen (9 bft), 2 riffen en een half voorzeil, 5 meter hoge golven, flink sturen als je de golf afdendert. Het tweede is deel is heet en saai, we motoren, slappe wind recht van achteren. De waterpomp doet het goed.


We ankeren bij Isla Rosario. Een tiental boten van de eerste groep ligt er nog, dus het is een volle baai. Midden tussen de zeilboten ligt een marineschip die ‘s nachts met zijn schijnwerpers alles in de gaten houdt. Een kleine boot met blauw zwaailicht vaart ook nog rond in de nacht. Reden is, dat drugssmokkelaars pakjes onder de zeilboten aanbrengen en die er  dan in Panama weer afhalen. Wordt je gepakt, dan ben je je boot kwijt en kunnen jullie ons in een Panamese gevangenis bezoeken. Wel leuk om elkaar weer eens te zien, maar beter toch van niet.

We moeten even wennen aan de nieuwe groep. Ze zijn nogal groeps. Diners, watergymnastiek, met 20 dinghys aan elkaar het eiland rond, peddel wedstrijdjes. Bij het ankeren kwamen ze aanwijzingen geven. Ben ik allergisch voor.  Ze bedoelen het goed, ze zijn alleen anders.


We hebben een meeting met de organisatoren, Suzie en David. Veel nuttige informatie over de rest van deze reis. We schrikken van de prijzen van de marina’s en de uitstapjes. $ 150 om je boot te wassen, $ 110 voor een hotelovernachting, $ 450 voor een trip, $ 190 voor een visum. Alsof we ooit onze boot laten wassen. Zij dus wel.


Er rijst langzaam maar zeker het plan om het volgende hurricane seizoen in Guatemala door te brengen. In de Rio Dolce zijn goedkope marina’s, we kunnen reisjes maken en aan ons Spaans werken. En zolang de hurricanes uit de buurt blijven kunnen we naar de eilanden voor de kust. We denken er nog over na en praten met de mensen die het al gedaan hebben.


We lopen over het eilandje, kleine zandpaadjes, langs de zee hotels en beaches met stampmuziek. Het dorpje bestaat uit hutjes van sloophout. Men verkoopt handwerk en vruchten aan de toeristen. Die mensen zijn erg arm.

Dan komt de dag dat we terugvaren naar Cartegena. 3 uur op de motor met 13 boten, de Armada National vaart met ons mee. Port Control vraagt me mijn naam te spellen: golf-echo-romeo-alpha-romeo-delta   hotel-oscar-echo-november-delta-echo-romeo-victor-alpha-november-golf- echo-romeo. De man gelooft het wel en wij krijgen nummer 0020. In een lange rij varen we de 5 mijl door de baai, langs een skyline met hoogbouw richting oude stad. Daar ankeren we onder toeziend oog van een andere Armada boot bij de Club de Pesca, de oudste jachtclub van Colombia. 








woensdag 26 december 2018

Eerste week Colombia.


Kathy en Rommy gaan met alle papieren naar de authoriteiten voor de groepsuitklaring. Het verloopt typisch Caribisch: niemand weet ergens van, er zijn geen mensen beschikbaar en de man met wie alles is afgesproken is niet te bereiken. Door Rommy’s vasthoudendheid is het een paar uur later gelukt.


Ondertussen ruim ik de boot op en laat de motor even draaien.....met een hol geluid.....zonder waterkoeling..... Ik maak de waterpomp los om de impeller te controleren, maar merk dat de pomp muurvast zit. Als ik over de radio meld, dat de Annalena moet afhaken zijn Jeff en Steve binnen 30 seconden aan boord en beginnen mee te sleutelen. Jeff was machinist bij de Britse marine (en getorpedeerd bij de Falklands). De pomp heeft weer een lekke waterkering en de lagers zitten na 2 weken stilstand vastgeroest. Een klassieke behandeling met WD40 maakt de boel weer gangbaar. We gaan mee met de oversteek naar Colombia.
De voorspelling is 22 kts wind met vlagen van 32 kts. Een dag later waait het 5 knopen minder, we willen liever dán gaan, maar we zijn de enigen en alleen varen dicht langs Venezuela kan gevaarlijk zijn.

En dan waait het onderweg slechts 14 kts. Met een volle maan is het mooie overtocht. Na 140 nM ankeren we in de Cabo de Vela baai met 12 boten. De volgende dag blijven we met 6 boten liggen. De hele dag wordt er overlegd over de volgende 144 nM naar Santa Marta. Hoever om het booreiland, de hoek van de wind, de ondiepte voor St Marta, de hoogte van de golven bij de hoek, de katabalische winden van 40 knopen. Hoe meer er over gepraat wordt hoe meer we tegen de tocht gaan opzien.
Maar het zal maar 14 knopen waaien, bakstags en de beruchte golven bij St Marta zullen maar 2 meter hoog zijn. Dat zeggen de voorspellingen de volgende ochtend. De motor moet bij. De motor met de lekkende pomp. 
Halverwege gaat een rood lampje op het motorpaneel branden: geen koelwater! Impeller stuk? Ik roep de anderen op: we gaan op zeil verder en waarschuw de kustwacht maar (de kustwacht houdt ons constant on de gaten). Ik ga in de schommelende boot de pomp demonteren. Mijn hand komt tegen de pully. Die zit los, de bout is losgetrild. Bout vastmaken en de motor loopt weer. Alle paniek voor niks. Met 2 boten links en rechts van ons en 1 achter ons varen we in convooi naar St Martha. Volle maan, 4 lichtjes in de nacht. De zon gaat op vanachter de hoge bergen en om de hoek begroet de kustwacht elke boot.

En dan Santa Marta. Tussen de hoge bergen, appartementsgebouwen bij het strand, drukke binnenstad, parken, pleinen, veel muziek, heel veel toeterende auto’s. We staan nog wat onvast op de benen na 26 uur achter het roer. De tweede dag lopen meer op ons gemak door de drukke straten. Dit is Midden Amerika, het is overweldigend. De prijzen zijn in 10 duizenden pesos, het is even wennen. Een blikje bier kost 2000 pesos, dat is ongeveer 75 ct en het is lekker bier. We namen bij de lunch geen vis, want die was 30.000 en de andere dingen maar 20.000, we praten dus over € 5 tot € 8 voor een maaltijd. Een woordenboek kostte € 1. 
De marina is luxe en wordt bewaakt door mannen met pistolen. We hebben korting. Elke ochtend beginnen we met 2 uur Spaanse les (eerst geef ik om 7 uur een tai chi les). Ik bij de beginners, Rommy bij de gevorderden. Gezien mijn kennis van het Italiaans is dat niet terecht. De professora gaat er in een noodvaart doorheen en ze houdt het praktisch. Geen ingewikkelde verleden en toekomende tijden, enkel tt en vvt. En in de winkels en restaurants spreken we nu (hakkelend) Spaans.

Op kerstavond hadden een potluck BBQ met ingepakte kadootjes. We zaten in een kring rond de stapel kadootjes, als je aan de beurt bent mag je een kadootje van de stapel pakken of een kadootje afpakken van iemand anders. Een kado mag maar 2 keer gestolen worden. Iemand pakte een mooi voetbalshirt en die werd gestolen door iemand anders. Dat was mijn kans, ik stal het voor de 2e keer en hij was van mij. Leuk spel. Iets voor Rommy’s bridge dames.
Mijn nasi is een groot succes, ze vragen naar het recept.
De katabalisch winden zijn er elke nacht. Eén keer zagen we 41 knopen op de windmeter, dat is windkracht 9.
Het is een goede groep, niemand irriteert ons en dat wil wat zeggen. Interssante mensen: Kathy leidde een theater, Steve was politieagent in Londen, Bill was vliegtuigpiloot in China, Michiel bracht een verloederde school tot bloei, Ken bouwde uitbreidingen aan musea, Steiner ontwierp wapens, Tom is drummer en huisjesmelker, Leo is expert bij de rechtbank inzake autoonglukken. Happy Hour op het strand levert altijd boeiende gesprekken op.


De pully van de waterpomp was uitgesleten, er wordt een plaatje op gelast met een nieuw vierkant gat dat op de as van de pomp past. Na de kerst.

We kennen inmiddels de weg in de stad en genieten van de drukte en de kleine gesprekken in het Spaans. We zien een autobus in een een straat zonder verkeer, de chaufeur claxoneert, gewoon om lekker lawaai te maken. Een man koopt in een drukke winkelstraat een metershoge luidspreker, hij gaat aan de overkant van de straat staan en de winkelier zet de speaker vol open. Voorbijgangers knikken goedkeurend: dat is een goede speaker!


Nos gusta Colombia. Colombia bevalt ons. Nos gustan los Colombianos. De Colombianen bevallen ons.










zondag 16 december 2018

Vertrek naar Colombia

In de Surf Beach Bar hebben we zondag om 9 uur onze laatste meeting. Conclusies: Kathy en Rommy gaan op maandagochtend met onze papieren naar Customs and Immigration. Er is nog steeds de kans, dat een chef de boten allemaal weer aan de autobanden van het immigratie Dock wil hebben. Na het uitklaren gaan de eerste boten op weg naar Colombia, anderen wachten tot dinsdag. De wind varieert tussen 15 en 25 knopen en om de kaap van Colombia kan het tot 40 knopen waaien van de hoge bergen. We maken afspraken over radiofrequenties en tijdzones.



Zaterdagavond zijn we met een paar mensen naar het balet de Notenkraker geweest.  Een uitvoering van de Kozlov balet academie. De kleine kinderen waren aandoenlijk en de groten waren goede dansers. We hadden een leuke avond. Voor de belichting zouden ze iemand moeten vragen, want dat was knudde. 

  

Zondag gaan we na de meeting met de bus naar St Nicolaas, een haven stadje in het zuiden. (we wilden al eerder gaan, maar durfden de boot met die zware windvlagen niet alleen te laten).               De Rembrandtstraat is een straat met bars en werkende dames. Een stoet auto’s rijdt langzaam door de straat, de dames leunen door het autoraam en overleggen wat er moet gebeuren. De winkelstraat heeft geweldige muurschilderingen, we nemen een Oreo shake en pakken de bus terug. Het is tijd om de boot op te ruimen en ons voor te bereiden op de oversteek naar Colombia.



Aruba was aanvankelijk een afknapper door de massale  toeristische toestanden, maar we                   hebben toch wel veel moois ontdekt in de achteraf straten van Oranjestad en natuurlijk in St Nicolaas. En de Arubanen zijn erg vriendelijk en behulpzaam. Curacao is mooier en interessanter, hier zijn ze aardiger.


We zijn blij, dat we morgen vertrekken, het is wel genoeg geweest met tropisch Nederland.  
   
                                                                                                                                                                                                                                                                     
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           




donderdag 13 december 2018

Kuijt op Aruba


We gaan naar de ingang van het Spaanse Water en leggen aan voor het St Barbara Beach Resort, het dure hotel dat ons vaker gastvrijheid verleende. Brede marmeren gangen en fonteinen. De Douane komt met 6 mensen, Immigratie met 7. Ze instaleren hun laptops en scanners op 2 lange tafels en de 18 bemanningen gaan langs de tafels met hun papieren. Voor koffie en thee is gezorgd. Als eerste gaan wij daarna de zee op naar de St Cruz Baai. Als eerste gooien we daar het anker uit. Gelukkig is het de goede baai. Na de verkeerde laundry zou ik nooit meer serieus genomen worden. Daarna komen de andere boten één voor één aanvaren. We zijn met de rally op weg.

Het Spaanse water is een goede grote ankerplaats, alleen jammer dat ze van schrik voor de 30 boten van de eerste rally groep het dinghy dock sloten. Het landje met steiger, picknick tafels, afdak, verlichting en 24-uurs bewaking was natuurlijk perfect. Gratis door Curacao geregeld. En dan de mooie t-shirts van de Curacao Marina.
De laatste avond is bijna iedereen in Tops om onze laatste Curacaose guldens op te maken, veel emmers met Amstel Bright, de locale immitatie van Corona. Het werd nog heel gezellig.


De gesprekken worden wat persoonlijker. Ik was een dag met Ken op stap. We hebben veel gepraat over zijn vrouw die dementerende is. Zij zullen  de rally waarschijnlijk niet afmaken.
Om 4.00 uur lichten we het anker en nemen de 275 koers naar Aruba. De golven komen uit 2 richtingen en zijn soms 3 meter. De windpilot kan het niet aan, we sturen de 55 nM met de hand. 



Met een klap schiet de boom van de genua los van de mast. Hij blijft mooi op het dek liggen tegen de bananaboot. We halen de genua in en zetten de boom vast met de schoot, met deze golven is het geen doen de boom opnieuw vast te zetten. Als we om de zuidpunt van Aruba zijn kan de genua aan bakboord uit en we varen 8,5 knopen. 7 knopen door het water en 1,5 stroom. 
Aan de zuidkant van het eiland alleen maar raffinaderijen en industriehavens. We moeten vlak langs de Statendam en de Norwegian Crown, 2 kolossale cruiseschepen. Aan een kade met grote autobanden aan roestige kettingen leggen we aan achter 2 Nederlandse sleepboten. Over de autobanden klimt Rommy naar de kade om onze touwen aan het oog van de kettingen vast te maken.

De Doune en Immigratie halen de formulieren op en zijn binnen 10 minuten weer terug. Weer een stempel in de paspoorten, er is bijna geen lege bladzijde meer. Bij het afvaren blijven een paar touwen in de roestige ogen vastzitten, Rick van de Incentive brengt ze in veiligheid.
De ankerplaats heeft een dunne laag zand: bad holding. De disco op het strand boemboemt tot diep in de nacht. Soms is het even boemdeboemboem. Het is alleen op zaterdag. Hopen we...

Het gebouw van de taoist tai chi is op loopafstand. De volgende morgen ben ik daar helemaal thuis: de tai chi klassen verlopen overal op de wereld hetzelfde en de mensen zijn overal even aardig. Als ik er later tijdens het Suzie Too happy hour over vertel, wordt ik gestrikt om de volgende ochtend een beginnersles op het strand te geven. Ik doe wat eenvoudige dingen, die toch niet zo eenvoudig blijken te zijn. Na 12 jaar oefenen ben ik vergeten hoe lastig het in het begin was.
We verkennen Oranjestad. Heel veel souvenier rommel voor de cruisegasten en een hoofdstraat, die er uit ziet als de Lijnbaan met palmbomen. Bij het Renaissance Hotel de winkels van Gucci, Kors, Prada, Vuiton, de hele PCHoofd bij elkaar. Als je wat verder zoekt schijnen er wel authentiek Caribische plekken te zijn.
En we hebben de tijd om verder te zoeken, want de wind blijft nog een week op kracht 6 tot 7.       Met Ken en Grace rijden we mee naar SuperFood, een hele grote Jumbo. 5 oliebollen voor een tientje.  We bezoeken we een butterfly farm in de buurt van het grote witte hotel met arabische torens. Terug rijden we langs restaurants met 500 zitplaatsen en langs Mc Donalds, KFC, Wendy, Hooters en de anderen. Het is Miami Beach, maar dan zonder de vooroorlogse Art Deco gebouwen. Wat verder weg lunchen we in een soort Columbiaans truckers cafe. De meisjes die bedienen komen allemaal uit Venezuela en spreken enkel Spaans. Goed om te oefenen. Op de dames wc hangt een briefje: engels sprekende waitress gezocht... 
De vrouwen aan de kassa van de Jumbo maken graag een praatje. Waar wij vandaan komen, waar zij vandaan komen. Venezuela dus.
Op de terugweg van de tai chi koop ik een brood in een panederia. De eigenaar is Nederlander en hij nodigt me uit om woensdag Ajax-Bayern te komen kijken. Hij heeft ook een cateringbedrijf. Vorige maand deed hij de catering voor Dirk Kuijt, die hier een huis heeft. Zijn kok Jan Hein is Feyenoord fan en die smeekte hem om een handtekening te vragen. Omdat Dirk heel tevreden was met het eten durfde hij het te vragen. Maar natuurlijk. Dirk ging naar boven en kwam terug met een Feyenoord shirt en schreef er op: Jan Hein, bedankt voor het lekkere koken, met handtekening. Zo kennen wij Dirk.

We zien Dirk later op het strand met vrouw en kinderen. Of ik een foto mag maken? Maar natuurlijk. Vanmiddag toch Ajax kijken.