vrijdag 3 april 2020



Omdat we een kwartier te vroeg bij het Weems Memorial Hospital aankomen, gaan we even zitten aan een pikniktafel in een blauwe tent bij de ingang. Dat blijkt later de tent te zijn waar ze de corona-testen uitvoeren. Op de deur van de kliniek een handgeschreven bord: If you have fever, knock on the door. Alles wordt dan in de tent afgehandeld.



Het ging om mijn voet, de parasieten zijn weer terug. Succesvol behandeld in Mexico, maar toch tijdelijk. Alles is tijdelijk. Lengte, breedte, gewicht, alles moet eerst in het systeem. Lengte wist in niet in feet, dus onder zo’n muur-schuif-meter. Twee zalfjes en 6 pillen (ivermectin), die ik in één keer moet nemen (can cause dizziness). De apotheek heeft de buitendeur gesloten, er is alleen service aan het drive-through loket. Ik ga achter de laatste auto staan en  leg de mevrouw die komt aanrijden uit, dat ik zonder auto in de rij sta. Ga maar in de schaduw staan, zegt ze. Het is bloedheet in de zon. Ze laat wat ruimte en een auto met een Trump sticker duikt in het gat. I don’t care, zegt ie. Zo president, zo aanhanger.



De mevrouw aan de balie in het ziekenhuis vertelde, dat ze nog geen positieve testuitslag hebben gehad. Als je op besmettingskaart kijkt zie je dat de uitstekende kaap oostelijk van New Orleans nog helemaal wit is. De pijl wijst naar onze ligplaats. In Pensacola en Talahassi zijn een paar gevallen, die liggen 30 mijl hier vandaan. Maar alles is tijdelijk.




De president heeft zich laten overtuigen, niet door dr Fauci, maar doordat 90% van de amerikanen niet mee wil doen met zijn:  “back to normal met Pasen, al kost het tienduizenden bejaarden”. Dr Fauci wordt sinds kort bewaakt, er zijn mensen die hem willen vermoorden omdat hij de president steeds blammeert.




Alles blijft nu op slot tot 30 april. Dat betekent een maand hier tegenover Apalachicola liggen. Lezen, wandelen, praatjes op 6 voet afstand en om de 3 dagen naar de Piggly Wiggly. De Pig is een supermarkt keten, die je veelal in arme wijken aantreft. Het is hier de enige. Ze hebben alles, maar niet veel bijzonders. Alleen het bier van de plaatselijke Oyster Brewery staat er in grote stapels. Iemand zei trouwens dat de Oyster Brewery weer zelf bier gaat verkopen. Door een open raam. Dat is verheugend nieuws.



De corona-epidemie is nu die andere epidemie gepasseerd. Die andere is de gun-violance, elk jaar worden er rond de 100.000 personen met schotwonden bij het ziekenhuis afgeleverd.De helft belandt op de ICU. Vandaar de oproepen van sherifs en mayors om wat minder op elkaar te schieten.


De republikeinse gouveneur van Florida DeSantis heeft nu ook een lock-down aangekondigd. Deze Trump-aanhanger heeft het probleem zolang mogelijk gebagatelliseerd. Het betekent, dat zeiljachten in de Bahama’s nu niet meer naar de US kunnen uitwijken. Cruise-schepen moeten op de oceaan blijven of terug naar hun thuisland en dat is vaak een belastingparadijs, zoalds de Bahama’s.



Bij de boardwalk door het moeras hangt helaas ook het bekende bordje: Gesloten vanwege het virus. We lopen dan maar door de straten en praten met iedereen, die nog op straat is.    De onderhoudsman van de zwarte Baptisten kerk is opgetogen over mijn bewondering voor de bakstenen kerk. Hij gaat de sleutel zoeken om ons het interieur te laten zien. Hij kan die niet vinden, maar we kunnen natuurlijk zondag tijdens de dienst binnenlopen. We beloven niks.                                                                                                                                      Een mevrouw vertelt over haar recente reis naar Italië. Ze is genezen van borstkanker en heeft besloten van het leven te genieten. 


Twee vrouwen uit het naburige Joe’s Port: de één was buddy van de ander die leukemie had. Nu zijn ze vriendinnen. Ze is nu 2 jaar en 11 dagen in remission. Ook zij genieten van het leven.                                                                                                                                    Er passeert nog een man met een nieuwe Trump pet. Ik zeg toch wat lelijks. Jij mag toch niet stemmen zegt hij en loopt door.




Ik zal het niet doen, maar ik zou drie pagina’s kunnen vullen met de wandaden en stommiteiten van deze president. Wel iets anders: er is weer een republikeinse senator (Loeffler) betrapt op het verkopen van 1,4 miljoen aan aandelen na de briefing over de epidemie, terwijl ze naar de bevolking toe beweerde, dat er niks aan de hand was. Een laatste Amerikaans nieuwtje: er zijn de twee afgelopen maanden 1,9 miljoen vuurwapens verkocht. Een piek, bijna zo hoog als die na de herverkiezing van Obama...










maandag 30 maart 2020

Eentonig in Apalachicola


Waar we varen staan tweede huizen langs de oevers. De meeste staan rond deze tijd leeg, zomers als het te heet is in de stad komen de bewoners. Het lijkt heel wat die huizen, maar de meeste bestaan uit veel gipsplaat, ook al hebben ze griekse zuilen aan de voorkant. Het steigertje, het strandje en veranda garanderen een heerlijke zomervakantie. Maar nu komen ze nu al in groten getale, ontvluchten New York of Kansas City, laten een extra freezer installeren en kopen het vleesschap in de supermarkt, ingesteld op een seizoen met locals, leeg. Op sommige plaatsen op Long Island proberen de locale bewoners de wegen te blokkeren. Wens ze succes, maar je denkt toch niet dat het zal lukken.




Lees in de NYT dat in Frankrijk zich  het zelfde afspeelt, daar steken ze de banden door van auto’s met een Parijs nummerbord.


Hier in het Apalachicola is nog geen geval geconstateerd, maar de mensen gaan naar de hoofdstad Talahassi en er is nog steeds een handjevol toeristen. En trouwens de cijfers worden hier niet op plaatselijk niveau bekend gemaakt, dat zou onrust veroorzaken. Dus gaan we af op wat de bewoners vertellen.



Er mogen geen nieuwe toeristen meer onderdak krijgen, ook de marina’s mogen geen nieuwe boten meer toelaten. Wij liggen al weer 12 dagen alleen op de rivier voor anker, er is ons nog niets verteld. Iemand zei: jullie zijn geen toeristen, jullie zijn reizigers. Afwachten, hoe de burgemeester er over denkt. 



De missie van de 45e president was alles wat Obama heeft opgebouwd, weer af te breken. Dat was erg vervelend, maar nu is het erger. Er volstrekt zich hier een ramp en de domme narcistische schurk maakt het alleen maar erger. Er is een filmpje met de uitspraken van de geniale leider over de coronacrisis terwijl simultaan de grafiek met het dodental in beeld wordt gebracht. De regering probeert de zender de zendvergunning te ontnemen. Ondertussen schaft hij elke dag een paar milieu-maatregelen af.



De burgemeester van Baltimore heeft de inwoners verzocht wat minder op elkaar te schieten. De ziekenhuizen hebben het al zo druk. Gisteren zijn daar weer 8 mensen vermoord.


“buitengewoon jammer, dat er niets spectaculairs is te vertellen, het troostrijke optreden van een of andere held bijvoorbeeld. Maar is niets minder sensationeel dan een plaag. Alleen al door de lange duur zijn grote rampen eentonig.”


“De ziekte was vooral een kwestie van omzichtig, onberispelijk, goed functionerend bestuur.”


Twee citaten uit De Pest van Albert Camus. Het boek, dat iedereen nu leest. Terecht.

Tenzij je even in Amerika wil wanen. Lees  dan de romans van Lauren Groff of Min Jin Lee of Whitehead of Rooney of Yanagihara of Monk Kidd of Jennifer Egan. Mijn ontdekkingen hier in Amerika. Groff is nu even mijn favoriet, ook omdat de romans allemaal in Florida spelen. Ze schrijft zo gemakkelijk, dat het bijna bijna show off wordt. Sorry, soms weet ik geen Nederlandse woorden meer. Pochinko van Jin Lee over de Koreanen in Japan, geweldig. Rooney: Normal people, lezen! The underground Railroad kennen jullie waarschijnlijk al. En Autumn?!?! En Franzen hoef ik natuurlijk niet te noemen. Iedereen leest als een gek thuis, voer die namen eens in op je KOBO of Kindle.



De wandeling van vandaag gaat weer naar de visserijhaven en de boardwalk door het moeras. Terug even bij John kletsen en dan weer lezen op de boot. Eentonig.


dinsdag 24 maart 2020

Corona berichten uit de USA


Dit moet geen drie maanden duren zegt Trump, dit land is niet gebouwd om stil te staan, we moeten weer aan het werk. De Republikeinse senatoren voegen daar aan toe, dat de grootouders best willen sterven om de economie voor hun klein kinderen te redden. Verbijsterend.



In Europa maken de bedrijven hun reserves op en de overheid zorgt dat mensen zonder werk enig inkomen blijven houden. Dat is voor de Republikeinen ondenkbaar. Hier staat de aandeelhouder centraal en die verdient op dit moment niks. Dan is het middel erger dan de kwaal, waarschuwt Trump. In wezen willen ze een heftige kortdurende uitbraak, zodat in november het herstel zichtbaar is en Trump de verkiezingen kan winnen. Het kost wat mensenlevens, maar kijk eens hoeveel er in het verkeer omkomen en we sluiten de wegen toch ook niet? Dat zegt hij ook..




Hier in Apalachicola is het alles tot stilstand aan het komen. Vandaag gaat Café con Leche dicht. Sommige restaurants werken nog met een afhaalsysteem, maar er zijn nauwelijks toeristen (het strand is gesloten) en open blijven kost meer dan het oplevert. De supermarkt, de pharmacy en de tankstations blijven open. Dagelijks maken we een lange wandeling. Gisteren ontdekten we een boardwalk door het moeras. Eén keer in de drie dagen kopen we eten. De garnalenvisser Tommy geeft ons drinkwater en wat we maar nodig hebben.




Grote hulp is John van de galerie. Hij leent ons zijn fietsen en heeft ons verzekerd dat hij genoeg belangrijke mensen kent om te voorkomen, dat ze ons wegsturen.



John’s  ouders waren steenrijk. Zijn opa is één de oprichters van Caterpillar en zijn vader is van Xerox. Om hun kinderen bekommerden zijn ouders zich weinig, hij verkeerde meestal bij een zwart gezin, dat voor de familie werkte. Hij gaf ons de roman The Help, dat over een blank kind gaat, dat min of meer door een zwarte hulp is opgevoed: That’s my story. We konden alles uitvreten wat maar kon, zegt hij, je hoefde alleen maar je naam te noemen en het werd geregeld. Zijn moeder woont nu aan de overkant en heeft een speeltuin gebouwd voor arme kinderen. Ze heeft ook een steiger, desnoods kunnen jullie daar liggen, zegt hij. Morgen gaat hij Rommy’s haar knippen met de nodige voorzorgen. Ik hoef niet, want de barber in Mobile heeft me bijna kaal geschoren.



We willen ook wel door naar onze vrienden Heike en Herwich in St Petersburg, maar de steigers zijn daar gesloten en de kustwacht stuurt aankomende boten weg.


Zal ik naar de Townhall of de Sherif gaan en overleggen? Niet doen zegt iedereen, geen slapende honden wakker maken, zeker de politie niet... Dus maken we veel praatjes met de bewoners (op 6 voet afstand) om te laten weten, dat we er zijn en om informatie op te doen. En wat mij betreft: om lekker te lullen met zoveel mogelijk southern accent.



De zeilboot cruisers zijn een campagne gestart om Guatemala weer in te mogen. Er staan al 54 boten op de lijst. Dat is meer dan 100 personen, een paar zullen het virus hebben. Guatemala zal zijn schaarse medisch voorziening nog meer moeten belasten....



En de meeuwen houden keurig afstand.

vrijdag 20 maart 2020

Pensacola, Apalachicola.


Mobile. Alabama.  Eindelijk een warme dag. Tijd voor de korte broek. Ik doe een bijkleurend T-shirt aan en zie later dat het er één is met een Corona Extra reclame. Waren goedkoop in Mexico, maar geen goede keuze. De geniale president heeft een heel doeltreffende maatregel genomen tegen het “buitenlandse virus”: hij heeft de belasting verlaagd! Zijn favoriete maatregel. En het zal allemaal erg meevallen zegt hij, straks wordt warmer en dan is het zo voorbij. Het is een hoax van de Democraten. Dat zeggen ook 4 republikeinse senatoren na een briefing door wetenschappers en verkopen hun aandelen.




De President van Guatemala heeft gisteren aangekondigd, dat Europeanen het land niet meer in mogen. We zijn benieuwd hoe dat uitpakt voor ons. We hebben al een vliegtuig geboekt, die half juni uit Guatemala City vertrekt. Eind mei willen we Guatemala weer in. Hij had beter de belastingen kunnen verlagen.




Maar de geniale president hier heeft nog een andere favoriete maatregel: de grenzen sluiten voor vreemdelingen. Nou wordt het onduidelijk hoe het voor ons verder gaat. Ook voor Lynn, die al een vliegreis naar de Hunduras eilanden heeft geboekt. In het ergste geval zijn we ons geld kwijt, aangenomen dat wij niet doodgaan aan het virus. We kunnen altijd in de USA blijven. Niet hier met alle orkanen, maar langs de Oostkust omhoog tot Annapolis of weer naar New York. Het nu nog te vroeg om iets te besluiten.



We zijn trouwens in Pensacola, de oudste stad van de USA. Ze zeiden in St Augustine, dat ze de oudste waren, maar de Spanjaarden bouwden hier eerder een nederzetting. Van de eerste Spaanse periode resten enkel nog wat fundamenten en potscherven. Van de Engelse en tweede Spaanse tijd is meer te zien. Maar het mooiste zijn toch de straten met gebouwen uit het begin van de vorige eeuw. Alles mooi opgeknapt en overal borden met toelichtende teksten. Bijvoorbeeld over het gebouw waar de eerste sit-ins werden gehouden. Zwarte mensen gingen in een whites-only restaurant zitten en bestelden iets. Ze werden steevast door de politie verwijderd. Pas in 1966 is de segratie afgeschaft. In het park staat een beeld van MLK. 



De barbershop heeft een bordje met reclame voor Hollandse reuzel aan de deur hangen. Ook is er de plek waar ze John Wesley Hardin hebben doodgeschoten (bekend bij Dylan liefhebbers).




Het historisch museum verspreid zich over diverse gebouwen. Onder meer is er een houtzagerij, een huis met interieur uit 1952 (al met koelkast en wasmachine) en de bar van Trader Jon, waar de testvliegers, stuntvliegers (Blue Angels) en astronauten van de nabijgelegen basis hun bier dronken. In een zaaltje ernaast is een historisch tableau: een hut omringd met gras. Echt gras, dood gras. Het geeft me een hooikoortsreactie: hoesten en niezen. Ik vlucht naar de volgende zaal. Hoestend en niezend, de aanwezigen stuiven uiteen. Ik ga naar het achterste deel van de gang, boos nagekeken door de Amerikanen. Als ik iets gezegd had, hadden ze gehoord dat uit Europa kom. Het hoesten houdt op  en ik kan mijn weg vervolgen.



Op de bovenste verdieping van het museum is een tentoonstelling over de censuur in de comics. Veel orginele Marvel-strips. Een afbeelding speciaal voor Victor.



Vanuit Pensacola nemen we dezelfde route als op de heenweg. Ankeren bij St Edwards Park. Veertig nMijl buitenom verder, bij de inlet van Destin houden we een rode ton aan (red right on return) en belanden in 1 m diep water. Deze ton ligt al een jaar op een zandbank naast de geul, de coastgaurd gaat er niet over zeggen ze, ze hebben het doorgegeven. Na weer veertig nMijl buitenom steken we bij de brug van White City een haventje met publieke steigers en hellingen in. We maken vast bij een bordje No Overnight Mooring.




De tocht over de rivier is prachtig, lekker zonnetje, geen wind en we zijn weer de enigen. Ik zie twee keer een American Bold Eagle in een dooie boom zitten. We ankeren tegenover Apalachicola. Dan hebben we weer weer telefoon en internet en lezen de berichten over de virustoestand. Het ziet er naar uit, dat we niet naar een ander land kunnen. Heike en Rommy telefoneren, ze liggen met de Worlddancer bij St Petersburg en hebben daar vrienden met auto’s. Heike raad ons aan één keer per dag naar de corona-berichten te kijken, niet vaker want dan wordt je gek. Maar is niet veel ander nieuws: Biden wint en neemt een vrouw als running-mate, dat is goed nieuws. Over een week gaan we die kant op, als de wind meewerkt.




We drinken koffie bij Cafe con Leche, een erg informele tent met perfecte koffie (van de Muddy Waters Coffee Company). De mensen die er werken spreken Engels en Spaans. De donde eres? Vragen we een vrouw. Uit Guatemala, we hebben wat te praten... 



Teruglopend passeren we een galerij/fashionwinkel met mooie beschilderde zijde. De winkelier komt naar buiten en vraagt: Are you Dutch? Ja, kan je dat zien dan? Ja, juliie lopen zo rechtop en krachtig. Hij heeft jaren bij de Dam gewoond en vindt Nederland perfect. Dat valt volgens ons wel mee, maar John (we maken kennis zonder handen te schudden) blijft erbij. Honderd procent perfect. Hij lijkt op Rembrandt en is dus schilder. Hij geeft ons zijn nummer en zegt dat we hem overal voor kunnen bellen. 




We lezen ook het Nederlandse corona-nieuws: de Groningse corpsstudenten gingen toch in Italië skien, men koopt wc-papier, men applaudiseert, men zingt You'll never walk alone, de ouders krijgen het geld van kinderopvang terug, de bejaarden krijgen een supermarkt uurtje  en Rutte neemt een PvdA-er op in zijn cabinet. Dat laatste is klasse. 









woensdag 18 maart 2020

New Orleans, Louisiana


Van Panama City langs een kust met hoge flats. Een soort Belgische kust, maar dan groter en meer. Alles is hier groter en meer. We vangen eindelijk weer eens een vis, een bonito. Gestopt in Destin. Ziet er toeristisch uit, we zijn niet aan land gegaan. Na Pensacola de Intra Coastal Waterway (ICW) op, veel vakantiehuizen met eigen witte strandjes en een steiger.



De baai van Mobile is 30 nMijl diep, een soort Ijsselmeer, maar dan kleiner. We leggen de derde dag aan in de Dog River Marina bij Mobile (spreek uit: mobil). Drie oude kerels runnen deze vervallen marina, die vooral een reparatie werf is. Er is een oude Toyota om boodschappen mee te doen, een goede WestMarine winkel en de Yachtclub aan de baai is 3 dagen per week open.
`

De twee dockmasters zijn geen grote praters, maar als je volhoudt komt er wel wat uit. Bijvoorbeeld vertelt Wes, dat hij op 8-jarige leeftijd met zijn moeder uit New York kwam. Hij trok op met zijn identieke tweeling-broer. Die broer is 2 weken gelden is overleden. Had ik het wel even moeilijk mee, zegt ie. Hij is nog steeds een Yankee fan.



Na vier keer lukt het me via internet tickets voor de Greyhound naar New Orleans te bestellen. Af te halen (will-call), want we gebruiken onze reisprinter zo weinig mogelijk. Onze bus gaat om 2.20 pm, we gaan in de ochtend Mobile verkennen. Leuk stadje, al een beetje New Orleans sfeer. Een prachtige zaak met jasjes, schoenen en hoeden in 30 jaren stijl. Er is een groot maritiem museum, modern en educatief. Lijkt op het museum in Rotterdam, maar dan groter en meer. 



Ik haal de tickets bij het loket in het Greyhound. I hope you have a ticket for your wife, you ordered only one. Zegt de mevrouw. We need two tickets, can I buy an extra?  No, the bus is full. Next bus is 3.30 am. Sometimes there is a vacant seat, but that lady over there is also waiting for a seat. Wat te doen? Twaalf uur wachten op de nachtbus? Het is duidelijk, dat ik bij de vierde keer bestellen vergeten ben het aantal op 2 te zetten. Andere passagiers doen een goed woordje bij de mevrouw van het loket: deze mensen komen helemaal uit Nederland, die moeten mee.... Twintig minuten na de vertrektijd komen er geen pasasagiers meer bij Gate 4. Ik ga er heen om te vragen of er lege stoelen zijn, maar de contoleur aan de gate loopt net weg. Als ik me omdraai komt de mevrouw van het loket met Rommy aan de arm aanlopen. Ze neemt mij bij de andere arm en schuift ons in de bus: take an empty seat.



Zo zit Rommy gratis in de Greyhound naar New Orleans, Louisiana. De Highway 10 voert langs eindeloze swamps, afgewisseld met bossen. Om de 100 meter een billboard met reclame voor schade-advocaten (Better call Saul) en optredens in het casino (20 maart: Neil Sedaka). De Greyhound bussen zijn trouwens oud en rammelig. De passagiers zijn arm en bijna allemaal Afro-American.



We hebben een Airb&b in een rustige woonwijk dichtbij het centrum. De bewoonster Lulu is kok, actrice en vurig aanhanger van Bernie. Het huis staat aan een groot grasveld met een groot gebouw, dat een tehuis voor moeilijk opvoedbare jongens is geweest. Louis Amstrong heeft er gezeten, nu is het een gebouw met gemeente-ambtenaren.




Bij de bushalte naar de stad vertelt een mevrouw over de orkaan Katrina. Ze wijst waar de huizen zijn weggespoeld. Het water stond 2,5 meter hoog. Haar man had een boot in de tuin en bracht het gezin in veiligheid op de 1e verdieping (2nd floor) van het jongens-tehuis. Daarna heeft hij nog 65 mensen, die op hun zolder zaten naar het tehuis gebracht. Zo’n zolder (attic) heeft geen ramen, ze sloegen van binnen uit een gat in het dak.



In het centrum  is een Katrina tentoonstelling. In de hal de vernielde piano van Fats Domino. Het is heel volledig en inzichtelijk. Een beetje hetzelfde verhaal als Zeeland 1953. Veel gewone mensen, die zich als held gedroegen en een falende overheid. Ook ongeveer 2000 doden. Bijzonder zijn de foto’s van politie agenten, die met geweren op ongewapende burgers schieten. Zes doden, pas 10 jaar later is er onderzoek naar gedaan. Ook bijzonder is het laatste paneel over de Dutch Dialogs: open gesprekken met Nederlandse experts. Er zijn tekeningen van samenhangende plannen voor dijken, pompen en het City Park als overloop gebied. De samenhang ontbreekt nog  steeds. En men steekt hier liever geen geld in publieke dingen, de straten zijn net zo slecht als in Guatemala.

En agenten schieten nog steeds op ongewapende zwarten.

We lopen tot onze benen niet meer kunnen door de French Quarters. Het is heel schilderachtig met veel jazz-muziek, maar de beroemde Bourbonstreet is kapot gemaakt door het massa-toerisme Het is er commercieel en druk. Een soort Damrak, maar groter en meer. De mooiste straat is nu Frenchman Street, jazzclubs, kunstmarkt en restaurants. ’s Avonds klinkt uit elke kroeg muziek, als het je bevalt loop je naar binnen. 



De tweede dag nemen we eerst de fiets. We fietsen langs de Mississippi en dan naar City Park. Een park in de stijl van Central Park in NY, maar groter. Op de terugweg bezoeken we het parkje naast het Louis Amstrong Park, waar de slaven op zondag mochten bijeenkomen en waar de jazz en gospel is ontstaan. Na het fietsen lopen we naar het WW2 Museum. Een gigantisch groot museum, dat de Amerikaanse oorlog in Europa en de Pacific nauwkeurig en confronterend in beeld brengt. Ook een grote afdeling over het thuisfront. De wapenindustrie (een vliegtuig per uur), maar ook het interneren van de Amerikanen van Japanse afkomst wordt zonder omhaal vertoond. De bewegende installaties, de films, de opstellingen, het geluid is allemaal zeer goed gedaan. We zijn diep onder de indruk.



Aan de kassa vraagt de vrouw of ik militair ben geweest. Yes, but not in this country. Does not matter, any country is fine. Zo krijg ik extra korting bovenop mijn bejaardenkorting dankzij mijn 3 maanden dienst die eindigde in een S5.


In het City Park staat het Museum of Modern Art, het MOMA. Een soort Boymans, maar groter en meer en met een beeldentuin waar alle bekende beeldhouwers zijn neergezet. We gaan er heen met een historisch trammetje.

Een mevrouw leidt ons rond langs verschillende portretten. Bij een “tronie”van Willem van Mieris, een portret van een negermeisje, noemt ze het een African American. We merken op dat Afro Americans in de 17e eeuw nog niet bestonden. Ze zegt: ja, dat is er zo ingehamerd. In het restaurant is een verbouwing aan de gang, er hangt een bordje met een tekst, die we ook al eerder zagen: Pardon our Progress, wat betekent: sorry voor de overlast. Steeds hoor je van dergelijk positief taalgebruik. Between jobs. Vertically challenged, alsof je langer kan worden als je maar je best doet..



De Greyhound terug zou om 9.25 pm gaan, maar ze zeggen aan het loket (twéé kaartjes)  dat hij pas om 11.15 gaat. En dan gaat hij toch om 9.25 uur en zijn we om 12 uur weer in de Dog River Marina. Nic de eigenaar is ook de nachtwaker. In tegenstelling tot de dockmasters is hij een gemakkelijke prater. We staan nog een half uur in de nachtelijke kou met hem over boten te praten.



Een dag voor inkopen in de Walmart en knippen bij de Barber Shop en dan gaan we de terugreis beginnen. Eerst naar Pensacola, voor de de naam aleen al en voor een klusje aan de rubberboot. Dan maar eens kijken welke wind er waait.




zaterdag 29 februari 2020

Panama City Fl



Zondagmorgen maken we ons los van de kade van Apalachicola en gaan de rivier op. Eén knoop stroom tegen, dat verandert onze geplande plek van aankomst. Na het passeren van een vervallen spoorbrug, is er aan stuurboord een onooglijk kreekje en daarna hebben we ineens twee knopen stroom mee. Terug naar het oude plan. De hele dag, een zonnige zondag, zien we vier kleine visbootjes. Verder alleen maar water met bomen langs de kant. Op Lake Wimico een baggerboot midden in de geul, die stopt met baggeren om ons te laten passeren.




Bij Port St Joe gaan we achter St Joseph Peninsula voor anker liggen. In de nacht is het water doodstil, de planeten worden helder weerspiegeld. Het is zo stil, dat we de dolfijnen horen snuiven, maar we zien ze niet. Volgende dag ankeren bij St Andrews State Park en dan binnen bij Panama City en achter het gerechtsgebouw in een kleine baai. Panama City is niet mooi, brede winderige straten  met grote SUV’s en pickup trucks. 



De stad is 2 jaar geleden getroffen door de orkaan Michael, de helft van de bomen is afgebroken of ontworteld, de meeste reclame borden zijn kapotgewaaid. Vanuit de Uber zien we veel huizen met beschadigde daken en ingestorte gevels. In de baai zien we boten op de kant gesmeten en een preekstoel uit het water steken. 




We gaan naar de WestMarine winkel en kopen accukabels en een amperetang. Met de Uber chauffeur-terug praten we over de orkaan. De chauffeur-heen kwam uit Havanna, we spraken dus in het Spaans over Cuba en de Cubanen in Miami. Sanders heeft gezegd, dat Castro ook wel iets goeds heeft gedaan (onderwijs, gezondheid) nu kunnen ze zijn bloed wel drinken. 


We zagen ook het derde Democraten debat. Buttigieg was weer goed, Kochubar ook en Biden was beter op dreef. Maar we vrezen, dat Bloomberg en Sanders het uit gaan vechten en dat onze vriend dan nog 4 jaar aanblijft. Volgende week dinsdag is Super Tuesday, dan wordt duidelijker waar het heengaat.




We blijven een dag in de regen en kou op de boot. Daags daarna wandelen we in de zon de brede hoofdstraat op en neer. In het oude gemeentehuis is een kunsthal. In het trappenhuis staan 2 krukken naast een bordje Enjoy the view. Twintig lokale schilders hebben hun identiteit uitgebeeld, dat was boeiend. Verder is er een grote antiekmarkt, een theater in Art Deco stijl. De nieuwe brewery is nog niet geopend. In een highschool, 10 mijl verderop is er een toneel uitvoering van The curious incident of the dog in the night time,- een weergaloos boek. Het is echter twee keer $25 met de Uber, doen we maar niet.

Een dolfijn zwemt langzaam langs de boot, langzaam omdat vlak naast haar een jonkie meezwemt. Het is amper 40 cm lang.



We nemen de bus door de zwarte wijk naar Historic St Andrews. Een tiental oude gebouwen verspreid over vier brede straten. De jachthaven ligt nog in de vernieling. In de koffiebar Amavida spreekt de barrista een beetje Nederlands. Hij is in Amersfoort geboren en op zijn vierde naar Amerika verhuisd. Hij is Feyenoord fan en heeft een shirt van zijn idool Dirk Kuijt met handtekening.



We bezichtigen de hoofdattractie, een 240 jaar oude eik. Verder is er niks te zien, we lopen naar de supermarkt om in te slaan voor de komende tocht naar Mobile.


Naar Mobile is 3 etappes. We hebben in Mobile een plek in de Dog river Marina en zijn van plan daar de Greyhound te nemen naar New Orleans.





Rommy is druk aan het zoeken naar een betaalbare vlucht naar Nederland. We willen juni, juli, augustus en september in Nederland zijn en een appartement zoeken. In die periode moeten we woonruimte huren. Als iemands iets weet.....