zaterdag 13 oktober 2018

3-0


Ronaldo van de portaalkraan hangt ons maandagmiddag 1 meter boven de grond. We werken tot in het donker (met een hoofdlamp) aan de zwaarden. Bij het eerste licht zijn we weer aan het werk. Ik vraag Ronaldo om 8 uur hoeveel tijd ik nog heb om te plamuren:  Do it fast! -  O.K. 10 minutes. Als ik na 10 minuten meld, dat de boot klaar is, reageert hij verbaasd: So fast? –Yes,  I said 10 minutes -  This is Trinidad man, don’t get stressed.... Ik vertel hem, dat ik een jaar overspannen thuis heb gezeten. Better be cruising in the Carib, denkt hij....


Een uur later liggen we erin. We tanken en nemen de mooring over van een vertrekkende Engelse catamaran. De zeewind is heerlijk verkoelend. We zetten alle vlaggen er weer op, doen de wind en zonne-energie weer aan  en proberen rustig aan te doen. Het harde werken zit nog zo in ons systeem, dat dat niet meevalt. Komt wel weer goed. This is Trinidad.


Hoewel ik niet van de gadgets ben: we werken nou met een MIFI. Voorheen maakten we een hotspot op de I-phone, maar dit apparaatje is er speciaal voor. Sneller en beter. Het bevat een internationale simkaart en die werkt hier in Trinidad. Weerkaarten beschikbaar als er een telefoonmast in de buurt is. Je kan er ook een lokale simkaart in stoppen, goedkoper en beter. Neem ook een MIFI, als je er nog geen hebt. 


In Nederland kochten we bij Ikea 2 nieuwe klokjes, model Knacke. Grote cijfers, scherm verlichting, ideaal. We hebben er twee, 1 buiten en 1 binnen. Die van buiten bezweek door de vochtigheid. Daarom doe ik er een condoom om. Ik heb vorig jaar een zakje met  verschillende kleuren en smaken gekregen in Jacksonville.Heb ik niet meer nodig zei ik nog, maar de mevrouw was er van overtuigd dat ik ze nog een keer kon gebruiken. Heeft ze toch gelijk gehad.

We klaren uit bij Immigration en Customs. Gaat allemaal heel vriendelijk en behulpzaam, maar het zijn stapels formulieren met veel cabonpapier ertussen. Dan naar de duty-free winkel. Als we de trays bier in de dinghy willen laden, hangt die slap in het water. We halen al zinkend de Annalena, gelukkig voor het bier.


De oversteek naar Grenada gaat geweldig. Met halve wind en stroom mee varen in 14 uur over. Alleen krijgen we de windstuurautomaat niet goed onder controle. Als de wind afneemt moeten we zelf sturen. In het donker is het afstellen van automaat en zeilen lastig. Op het laatst halen we het voorzeil weg om langzamer te gaan, zodat we bij licht kunnen ankeren in Prickly Bay.

Prickly Bay ligt vol met zeilboten, de helft bewoond met trekkers. Vooral Amerikanen, maar ook veel Fransen en Canadezen. Er is een bar met internetcafé. Film, pizza night, happy hour, steelband en zelfs tai chi les. Om 07.30 uur is er een radionet met aankondigingen, hulpvragen en weerbericht. Aan de overkant een grote Budget Marine Store en taxis naar de hoofdstad St George. 



Vrijdag lekt het als een gek. Dat heeft 2 redenen: Ten eerste regent het tropisch, dat is zoveel water, dat  er bijna geen lucht meer tussen zit om te ademen.Ten tweede is alle kit en rubber door de hitte, dat is 40 graden in de felle zon, uitgedroogd en ingekrompen. Het is te nat om de kit te vernieuwen, we  brengen tape aan en het helpt. Ook de wc pomp en de Y-kraan (wel of niet naar de vuilwatertank) lekken. We vervangen de rubbers, maar het helpt niet. We plaatsen een nieuwe, dat helpt.

En dan nog de rubberboot: de naden beginnen los te latenen de handvaten vallen er af. In St  George kopen we duty-free een Hyperlon dinghy. Rommy gaat haar eigengemaakte dinghy-chap vermaken (gaten van handvaten en peddels  op de goede plaats), dan hebben we een tropenbestendige dinghy.

Patrick, the shademan rijdt ons naar de Island Waterworld  Store. Hij vertelt over een chocoladefabriek. Grenada maakt de beste chocolade van de wereld. Ik hoop op een tochtje met andere cruisers. We beginnen al aardig wat mensen te kennen. Toen ik de zon op de steiger de nieuwe dinghy aan het oppompen was kwamen ze helpen en koud water brengen. Een ventiel zat vast, Johnny van de  boatyard  is 15 minuten bezig geweest het los te krijgen. Voor niks.

Dinsdag eerst wat schuren en verven. (de plek waar de airco stond is nog niet gedaan). Dan voor $EC 20 naar St George. Voor een wandeling en smoothy. Ik neem die met Guinness en Bois Bande (goed voor een onmiddelijke erectie, die 2 dagen blijft staan). Het helpt me in ieder geval de berg naar het fort omhoog. Op het binnenplein een gedenksteen voor Maurice Bishop en zijn regering, die hier in 1983 zijn doodgeschoten. (het lijkt op Fort Zeelandia waar Bouterse 20 tegenstanders vermoorde). Bishop was een linkse dictator, vriend van Fidel. Werd gevangen genomen, bevrijd door een grote menigte burgers en weer gepakt en vermoord. Toen de wanorde compleet was, zijn de Amerikanen op verzoek van de Eastern Caribbean States geland. Daarna is dit op 10 na kleinste land van de wereld een democratie gebleven. Een corrupte democratie, maar dat is normaal hier.

Aan de bar zitten we met een Noor en een Braziliaan naar Polen-Portugal te kijken. Polen is goed. Deze mannen kennen elke goal van Bergkamp en van Basten. Door ze geregeld van Stag te voorzien, valt het hopelijk niet op, dat ik de ballen verstand van voetbal heb. Zaterdag is Nederland-Duitsland, we hopen met dezelfde mannen de nieuwe generatie Nederlandse spelers te bekijken. De zoon van Kluivert schijnt goed te zijn.

Ons plan is om over een aantal dagen naar de Los Rocas eilanden te zeilen. Dat is Venuzuela. Een visum kost nu 50 miljoen Bolivar, maar dat kan over een week wel meer zijn. Er is geen geld genoeg op het eiland en dollars mag je niet gebruiken. We zien wel. Het schijnt er ongelooflijk mooi te zijn.

Dan lezen we in een gids, dat je beter 30 nMijl uit de buurt van Los Rocas kan blijven. Er zijn daar veel ongure figuren. Nou weten we het even niet meer.
Op weg naar ACE, de hardwarestore zien we een dameskapper. Ik vraag of ze mijn  50ties kapsel kunnen doen. Ze doet het snel, goedkoop en redelijk goed.

In de bar zien we Nederland met 3-0 van Duitsland winnen. Goed voor de Nederlanders vindt de Duitser aan de bar, groeien ze weer een beetje...

Wist niemand de film van Tom Hanks?

zondag 30 september 2018

Werken, eten, werken.



Rawle is met een paar andere mannen een dekzeil rond een boot aan het hangen. So, you are hanging around, zeg ik. Ze kijken me onbegrijpend aan. Around – the boat -- the tarp  - it’s a joke.... Trinidad  heeft nog een hele weg te gaan voor ze mijn humor snappen. En Wim zou nog wel een paar landen weten...

Het verven is gedaan en het ziet er schitterend uit. Kosten: $us 1500 en 16 dagen werk met z’n tweeen. Ook nog veel andere dingen gedaan: verse olie, funderingsbout motor, plaat met spuigaten voor opening spiegel, scepterpaal lassen, ketting stripper, palletje in de schootlier, codec-pack voor de series van Lex, stuurwiel-bekleding en andere kleine dingen.


Alsof we voor een gastroscopie gingen, mochten we van te voren niks eten. Maar het eerste food stalletje, dat we aandeden was naast de ingang van PowerBoats: brood met kip en paksoi. Met 1 Engelse, 5 Amerikanen (Texas, Florida, California) en 2 Zwitsers doen we de Tast Trinidad Tour met Jesse James. Even buiten Chaguarama, in Point Cumana stoppen we alweer voor doubles: 2 pannenkoekjes met een bonensaus ertussen. 






Point Cumana is trouwens bekend van de song van de Andrew Sisters: Rum and Coca Cola. Chaguarama was vroeger een grote Amerikaanse marine basis. De vrouwen van Cumana Point werkten voor the yankee dollar. Als ik zeg Rum and Coca Cola zegt niemand dat iets, maar working for the yankee dollar kent iedereen. Hoop ik. Google Andrew Sisters en luister naar de Trinidad calypso.


En daarna stopt Jesse elke 10 minuten bij een food stalletje: gebakken kip, zoute vis, BBQ-kip, roti’s, gefrituurde kip, viskoekjes, fritters, cow-heel soup, minibananen, grapefruit, kokosfingers, kokostaart, kaastaart, meloen, mangosaus, gebakken pie, gefrituurde pie, tomatensaus, rijst, bonen, zure plums, Braziliaanse noten, gebakken rijst, tamarindeballen, kokosballen, dumplings, soursap, sorelsap, pindamelk, varkenspootjes, gebakken pork, BBQ-pork.......




We eten bijna alles wat typisch is voor Trinidad. De Indiase keuken proef je in alles. Een geweldige ervaring. Ondertussen vertelt Jesse over de geschiedenis, de economie, de gewoonten van Trinidad. En over het eten. Moe en oververzadigd kwamen we thuis.
We zetten het onderwaterschip in de antifouling, vervangen de plastic strips aan het plafond door teakhouten strips. Teak is hier zo goedkoop. Kan je niet laten liggen. We gaan later ook nog de ramen vernieuwen en het halletje schilderen. De motor heeft gedraaid, de apparatuur is in orde. Morgen, maandag gaat de tent er af en dinsdag gaan we te water. 



Afgezien van 2 tochtjes door de Amsterdamse grachten zijn we al 4 maanden niet op het water geweest.
De tropische stormen Kir en Lesly met veel golven komen voorbij. Eerst maar even wennen aan het water aan een mooring en dan de oversteek naar Grenada plannen.


zaterdag 22 september 2018

Aardbeving 2



Nog even over bordjes. De man van de grocery hangt bij de deur 2 bordjes op: NO LIMING AND NO SITTING ON THE STEPS. Doordat de bar door de aardbeving is ontwricht, haalt iedereen een blikje in de winkel en drinkt het buiten op. Maar ik vraag hem wat liming is. Nou, dan ben je nog niet lang in Trinidad! Het is zoiets als loitering of hanging out. NO LOITERING staat 2 keer op het muurtje naast de winkel. Zoals de Eskimo’s 20 woorden voor sneeuw hebben, hebben ze op Trinidad heel veel woorden voor rondhangen. 



Allen Dowd heeft naast onze boot zijn zaak: Boat Maintenance and Service. Een aardige vent, die ik af en toe om raad vraag. In zijn kantoortje zonder ramen zitten 3 vrouwen met enorme borsten. Alle drie. En strakke jurken. Ik denk dus: You can teach them how to type, but you can’t teach them how to grow tits. Uit welke film met Tom Hanks komt deze zin? Een echte Cubaanse sigaar voor de 1e goede inzending.

Lezen: een paar van Hermans en Mystiek Lichaam van Kellendonk. Er is me indertijd door Vrij Nederland aangepraat, dat het een verwerpelijk boek was. Nou het is schitterend, wat een stijl. Alleen heeft één van de hoofdpersonen nogal rechtse opvattingen, Dat moest verboden worden. Volgens Aad Nuis waren het opvattingen van Kellendonk zelf. Hoe Nuis dat wist kunnen we hem niet meer vragen, want hij is dood. En het boek is springlevend.


We staan nog elke dag om 6 uur op en beginnen om 6.30 uur te schilderen. Het dek: Chevy White over 2 lagen Awl-Grip primer. En waarover moet je dan in dit blog vertellen? Over bordjes bij de winkel en de secretaresses van Allen. Ik bang, dat er lezers gaan afhaken. 


Er komt een zware onweersbui over. Ondanks de krimpfolie-tent wordt het dek hier en daar nat. Wat te doen binnen? Ik installeeer de nieuwe VHF radio. De ICOM IC-506 met GPS, AIS en buitenbediening. Horen we ’s nachts op de oceaan dat er een schip op 20 minuten afstand vaart. Zonder dat de computer aan moet, voor de True Heading AIS. Het is een Amerikaans model met kanaal 22A voor de weerberichten van de kustwacht.


Rommy naait ondertussen een zakje voor een andere aankoop, een JBL bluetooth speaker. Omdat het maar blijft regenen, knippen we de 3 letters om op het zakje te naaien. Rommy naait overal zakjes voor en deze is de mooiste. 
We  lopen na gedane arbeid een rondje  langs de boatyards. Veronica is aan het opruimen. Ze is van ons favouriete  lunchstalletje.  Ze heeft  20 dingen, vis, vlees, groente, pies, salades. Ze doet het  allemaal alleen, koken, inkopen en verkopen. Een maaltijd kost $TT  40, dat is 7 Euros. Ze  wil wel op de foto.  De 20 bakken met eten zitten onder de oranje en gele dekens.


Gisteren nog een kleine aardbeving (4.7), niets gemerkt. Maar vlakbij de boot  loopt nu een scheur door het beton en het muurtje aan het water is gebarsten. Bij de grocery  hangt een briefje, dat ze over  2 weken tijdelijk naar een andere boatyard gaan. Het gebouw  moet gerenoveerd worden. Groningse toestanden. Erger. Hier is het café  dicht. Beter: iedereen neemt het zoals het gaat.

Ik spreek een man met een plastic tas waar een staart van een vis uitsteekt. Gevangen aan de Noordkust. Hij is een echte Trinidad man. Zijn lieftste bezigheid is liming. Of ik weet, wat dat is. Ja zoiets als loitering. Nee, loitering is hanging out with the intention to do something  bad. Liming is gewoon hanging out. Chillen zou ik het noemen. Als ik niet 71 was.

Plan: volgende week een tochtje met Jesse James over het eiland: Taste of Trinidad. Vruchten,  gerechten, lekkernijen, drankjes van Trinidad. Dan de tent eraf, de airco eraf en launching!

Kellendonk is trouwens ook dood.


woensdag 12 september 2018

No limers, no slackers, no timewasters.


Met mijn laptop onder de arm ga ik naar het internet-lokaal. Ik wou daar eerst wat anders doen, maar gezien het grote bord aan de wand verstuur ik maar dit blog.


Er zijn veel borde hier. Op het muurtje naast de grocery store waar ik sinds de bar is gesloten altijd zit om een pakje melk te drinken staat NO SITTING ON THE WALL. Op het terrein van Peak, de andere grote boatyard staat een groot bord over limers, slackers en time wasters. OK, zullen we dan maar niet meer doen. 

Ik loop bij het douanekantoor naar binnen om het plakkaat over camouflage kleding te fotograferen. Het is verboden te fotograferen in het kantoor (zegt een bordje). Ik vraag of het aanplakbord mag fotograferen. Nee het is verboden hiet binnen te fotograferen, zegt de dikke man in een indrukwekkend uniform. Maar het een publicatiebord.... Hebt u mischien een kopie? Ik ben namelijk politieman en professioneel geinteresseerd in het verbieden van camouflage kleding. Hij loopt naar achteren en haalt hetzelfde plakkaat uit een kast. Zal ik het buiten fotograferen? Nee, dat hoeft dan weer niet. Misschien is hij bang, dat ik er met het plakkaat vandoor ga.


We zijn al een week het dek aan het verven. Onder de tent hebben we geen last van de zware stortbuien. We kopen de verf bij Mel in de Corall Cove Marina. Zou Powerboats niet blij mee zijn, als ze het wisten. Maar het gaat allemaal confidentieel, goedkoop en met deskundig advies. Onder de tent hebben we wel last van de hitte. Als het niet waait loopt de temp buiten op naar 35 graden en onder de tent is het nog veel warmer. Elke 2 uur moeten we even naar binnen, afkoelen, kleren laten drogen en koude cola drinken. We beginnen on 6.30 uur en stoppen rond 14 uur. 


Mel heeft 2 potten antifouling klaar staan. 3 dagen voor de te waterlating komt hij die geschud brengen. Het is erg goed spul. Zeer giftig dus. Verboden in de USA. Zal een regel van Obama zijn, die ze vergeten zijn terug te schroeven. Dus  goed spul. 


Noordelijk van hier, ver noordelijk van hier passeert al de 10e hurricane/tropical storm. De NOAA gaf giseren een satalietfoto van 3 orkanen achter elkaar. Twee zijn van plan naar het Noorden af te buigen, maar de orkaan Florence organiseert zich steeds meer en gaat op Noord en Zuid Carolina af. De straten in Beaufort zullen onderlopen. Beter nog maar wat te verven hier op de wal.



 Eén van de leukste dingen van onze vakantie in Nederland was de bierproeverij van Lois ten huize van onze vriendin Miep. We zijn inmiddels helemaal op het bierpad. Alleen hier in Trinidad is het overal pils. Gelukkig is er Guinness en Makkeras milky stout.

zondag 2 september 2018

We zijn weer terug



We zijn weer terug. Hier in Trinidad is de aarbeving van Venuzuela voelbaar geweest. Mijn auto ging alle kanten over de weg, vertelt de dame van het kantoor. Het terras van de sportbar is gescheurd en een stukje in zee gezakt. De bar is “till further notice” gesloten. Tegenvaller. De boot is een beetje vuil na 10 weken, maar verder in goede staat. Meevaller. 


De hitte is dik en zwaar, anders dan in Nederland. We lopen met veel moeite (de moeite zit bij mij, niet bij Rommy) een paar kilometer langs de weg naar de kantoren van Immigratie en Douane. Op het vliegveld hebben we al in lange rijen gestaan voor stempels en formulieren. Koffer doorzoeken, fouilleren, interview. Toch moeten we hier in Chaguaramas weer naar Customs and Immigration. De vrouw van Immigration verdwijnt met onze paspoorten naar de kamer ernaast. We horen 10 minuten metalen lades open en dicht gaan. Ze is op zoek naar documenten over onze aankomst. Ze vindt ze en we krijgen een stempel. Ik vraag heel beleefd wat dit nou betekent, we waren toch al toegelaten? To be informed, zegt ze heel ambtelijk. Het zal wel... wij zijn al lang blij, dat ze niet begint over $40 dollar toeslag, omdat het zaterdag is.
Twee maanden Nederland was een grote onderhoudsbeurt. Met de meeste familie en vrienden zijn we weer bijgepraat. En verder lichamelijk onderhoud: ik kreeg een wortelkanaal-behandeling, een bril, knippen en scheren bij Schorum en ze hebben in mijn maag gekeken. Kan ik iedereen aanraden. Rommy heeft dit keer alleen een nieuwe bril.


We hebben met de BEB van Sergio door de grachten gevaren. Sergio is de schoonzoon van Door en Bert. Op de ochtend van ons vertrek overleed Anneke, de zus van Door. Wij wensen hun sterkte.

Nu wijden ons weer aan de onderhoudsbeurt van de Annalena. Maar eerst wennen aan de hitte en alles uit de plastic dozen en zakken halen. Toch jammer, dat de bar is gesloten. We kunnen bier (STAG: for real man) in de winkel kopen en op een bankje aan het water opdrinken. Voor het eten zijn er nog de 6 stalletjes aan de weg en is er de roti-bar, waar de werkmannen lunchen. De curries daar zijn onvergetelijk. 
Zo zittten we alweer midden in de Caribische zorgen, till further notice….
Ik doe een rondje over het terrein. Er staat een boot uit Rotterdam, de eigenaren zijn waarschijnlijk naar Nederland. Er zijn nog weinig eigenaren op de boten, 4 Amerikanen spelen tric-trac op het terras van de roti-bar, er is een Duitser uit Hamburg, 3 Franse stellen lullen honderd uit met elkaar en de Zwitser is het zeil op zijn catamaran aan het hijsen. Ik maak links en rechts een praatje en kom te weten dat de aadbeving een scheur over het hele terrein heeft veroorzaakt.  De man van de brandstofsteiger vertelt, dat een auto bijna van de steiger stuiterde. Hij was niet bang, want de steiger is gebouwd om de stoten van zware vissersboten op te vangen. 

Een man last een nieuwe achterkant aan een boot, die nog wel heel wat lasbeurten kan gebruiken. Hij komt van Columbia, heeft daar 2 zonen, zat in een bende, 6 leden van de bende werden vermoord, hij was de enige overlevende, doet nu klussen bij Powerboats.We hebben het over vuurwapens: te gevaarlijk, beter een mes of een machette, zegt hij.
De zwarte vrouw, die de toilettenschoonmaakt krijgt onze grote reistas. Niet meer nodig. Misschien gaan we over een jaar nog even naar Nederland, maar dan kopen we wel een nieuwe tas.
Een BEB is een Bridge Erection Boat (WO2), voor mij kan je de eerste B weglaten. 
Wat kan ik iedereen aanraden? Al het genoemde. Vooral de gastroscopie. Blijft je altijd bij...




















maandag 9 juli 2018

Amsterdam, Rotterdam

Aangemoedigd door de positieve feedback van Greta en Maciek nu ook even een blog uit Capelle ad IJssel en Amsterdam.

We krijgen een foto van de Annalena in de krimpfolie. Tijdens onze afwezigheid worden de propaankessen gevuld en wordt er een nieuwe VHF radio ingevoerd uit de US. Wij hebben ondertussen Delfsblauwe klompjes gekocht voor de dames in het Powerboats kantoor. We kopen ze in het museum van Brielle waar we de tentoonstelling over de tachtigjarige oorlog bezoeken. We doen ook het Dordrechts museum.


De eerste dagen in Nederland zijn we overrompeld door de overvloed. De eerste haringen eten we in Amsterdam, maar die in Rotterdam zijn lekkerder. Nog een week van eetafspraken met familie en vrienden in Rotterdam en omstreken. Het is steeds een feest en het is alsof we niet zijn weggeweest.


De tweede orkaan Baryl passeert het Caribisch gebied ruim ten Noorden van Trinidad. Baryl zwakt af en Chris ontwikkeld zich bij Cape Hatteras. Vannacht zijn er 3 mensen doodgeschoten in Chaguaramas. Daar ligt onze boot dus. Blij, dat we in Amsterdam zitten....


Volgende week wonen we op de Lauriersgracht. Dan gaan we in Amsterdam rondlopen en tochtjes door Nederland maken.


Wees gerust, dit wordt geen toeristisch Nederland blog. We stoppen er mee tot ongeveer 1 september. Dan zijn we weer op Trinidad. We gaan dan nog wat schilderen en ons klaar maken voor de overtocht langs de kust van Venezuela naar de ABC eilanden.


Prettige zomervakantie.

Nagekomen goed bericht: we kunnen mee met de West Caribien Rally van de Ocean Cruisers. Dat betekent, dat we veiliger en met minder gedoe langs Colombia, Panama naar Belize gaan varen. Van november tot april. 

donderdag 21 juni 2018

Naar Nederland


Er zitten nu 6 lagen verf op de romp. Het onderwaterschip is klaar voor de behandeling in het najaar, de motor heeft zijn  olie, filters en anodes, binnen is alles schoon, de dinghy is opgeknapt en de airco staat op 24 graden. En het buiten-boordmotortje heeft een rode kap. In ons Trinidad-schrift met klussen is bijna alles doorgestreept.

We hebben elke dag vanaf 6 uur gewerkt en hoeven alleen nog maar de koffer te pakken voor de reis naar Nederland. Vrijdag om 5 uur met een taxi naar het vliegveld en zaterdag zijn we op Schiphol. Nu is het dinsdag, dus we zitten op schema. 



We lopen na het werk wat rond en praten met veel mensen. Het zijn hier allemaal echte zeilers, geen vakantiegangers. In de sportbar (bier en rum half geld) zien we Belgie goed spelen en de Manschaft tegenvallen. Morgen kijken hoe Iran het doet.


We gaan in de ochtend nog een keer naar Port of Spain, naar het museum bij het grote park, een prachtig victoriaans gebouw. De mevrouw van de kassa is er een half uur te laat. Gelukkig regent het even niet, dus staan we geduldig op de stoep. Het blijkt een aardig museum over Trinidad en Tobago: de natuur, de bevolking, de olie, de angustura, de bauxiet, de slavernij en mooie schilderijen (zie foto). De entree is gratis, de schoolkinderen zeggen allemaal “good morning sir”en zijn heel rustig. 

Mc Donalds nodigt mij uit mijn verjaardag bij hen te vieren, toch maar niet. 

Terug bij Power Boats lunchen we in de sportbar en zien Iran verliezen van Spanje. Geen schande. Het geraamte van de krimptent is ondertussen opgebouwd. De krimpfolie doen ze als we weg zijn. Ze sturen een foto.


Nadat we klaar waren met verven heeft het 2 dagen tropisch geregend. Het dek lekt op een paar niet gelocaliseerde plaatsen, de krimptent is echt nodig. In het najaar gaan we kitten.



De Customs en Immigration gaat razendsnel, dat geeftons tijd voor een laatste capucino met cheesecake bij Caffe del Mar. We zitten buiten, het is 26 graden, heel aangenaam, binnen speelt Frankrijk. Nog even langs de Yanmar monteur, die me uitlegt waarom onze waterseal het zo snel heeft begeven: teveel spanning op de aandrijfriem. Een kwarslag draaibaar had ik geleerd, maar de monteurs in West End zetten er een hefboom op. Tegenover de Yanmar is Marine Warehouse, die bestellen dingen voor je zonder invoerkosten en met lage Fedex-kosten.
Bij elke boot hangen de ankerkettingen over een balk. Dus dat hebben wij ook maar gedaan. Waartoe? Geen idee. De foto is trouwens van voor het schilderen. Vergelijk het eens met de foto hierboven. Boven het schilderij van de dame.


Inpakken, gif strooien, een wedstrijd zien, vroeg naar bed, deze blog posten en om 4 uur komt de taxi. Tot ziens in Nederland.